Nike staat bijna 80% onder zijn top: kan dit gevallen beursicoon eindelijk herstellen?

In het kort

• Nike kampt met stagnerende groei en marktaandeelverlies, terwijl concurrenten als On, Hoka en New Balance terrein winnen en de omzet in China sterk terugloopt.

• De eerdere focus op directe verkoop werkt onvoldoende; Nike zoekt opnieuw samenwerking met retailers en moet vooral nieuwe populaire schoenen ontwikkelen waarvoor consumenten de volle prijs willen betalen.

• Na een koersdaling van bijna 80% sinds 2021 is het aandeel interessanter, maar herstel hangt sterk af van succesvolle nieuwe producten, hogere marges en hernieuwde groei.

Nike behoort nog altijd tot de bekendste merken ter wereld, maar op de beurs is van die status weinig meer terug te zien. Het aandeel sloot op 4 september rond $38,40 en staat daarmee ongeveer 50 procent onder de hoogste koers van het afgelopen jaar en bijna 80 procent onder het recordniveau uit 2021.

Aandeelkoers Nike

Zo'n enorme daling roept automatisch de vraag op of beleggers inmiddels te pessimistisch zijn geworden. Nike is nog steeds winstgevend, heeft een ongekend sterk merk en verkoopt jaarlijks voor tientallen miljarden dollars aan schoenen en kleding, maar ondertussen is duidelijk geworden dat merkwaarde alleen niet voldoende is om groei vast te houden.

Het echte probleem zit dieper. Nike heeft marktaandeel verloren, de direct-to-consumerstrategie werkt minder goed dan gehoopt en vooral in China verslechtert het beeld snel, terwijl merken als On, Hoka en New Balance juist steeds zichtbaarder worden.

Voor beleggers draait de investment case daarom niet meer om de vraag of Nike een sterk merk is. De veel belangrijkere vraag is of het bedrijf opnieuw producten kan ontwikkelen waar consumenten bereid zijn de volle prijs voor te betalen.

De cijfers laten zien waar het misgaat

Nike realiseerde in het boekjaar dat eindigde op 31 mei 2026 een omzet van ongeveer $46,4 miljard. Op gerapporteerde basis bleef de omzet daarmee vrijwel gelijk, terwijl de omzet gecorrigeerd voor wisselkoersen met ongeveer 2 procent daalde.

De nettowinst kwam uit op ongeveer $3,1 miljard, tegenover $3,2 miljard een jaar eerder. Dat is geen dramatische instorting, maar voor een onderneming die jarenlang als structurele groeier werd gewaardeerd is stagnatie uiteindelijk genoeg om beleggers een veel lagere multiple te laten betalen.

Vooral schoenen blijven belangrijk. Nike Brand footwear genereerde in het afgelopen boekjaar ongeveer $29,5 miljard omzet, waarbij de omzet op constante wisselkoersen ongeveer 2 procent daalde en het aantal verkochte schoenen eveneens iets terugliep.

Kleding deed het duidelijk beter. De omzet binnen Nike Brand apparel steeg ongeveer 4 procent naar circa $13,4 miljard, maar dat is onvoldoende om de zwakkere prestaties binnen schoenen volledig te compenseren.

Nike FY2026	Resultaat
Totale omzet	$46,4 mrd
Nettowinst	$3,1 mrd
Nike footwear-omzet	circa $29,5 mrd
Nike apparel-omzet	circa $13,4 mrd
Voorraad einde boekjaar	circa $7,5 mrd
Brutomarge	42,9%

De cijfers laten vooral een bedrijf zien dat nog altijd enorm groot is, maar waarvan de groeimotor hapert. Voor beleggers is dat verschil belangrijk, omdat Nike jarenlang juist een premie kreeg voor de verwachting dat omzet en winst structureel bleven toenemen.

Wil je slimmer beleggen en direct vooroplopen? Als lid van De Belegger krijg je toegang tot deepdives, aandelentips, trainingen, premium content én live portfolio-inzicht, samen met een actieve community van beleggers.

Pak je kans! klik op de button, start direct en pak tijdelijk 50% korting met de code 'PREMIUM50'.

Word lid!

De strategie die Nike jarenlang pushte werkt niet meer

Een van de grootste strategische problemen zit bij Nike Direct. Het bedrijf probeerde jarenlang steeds meer schoenen via eigen winkels, websites en apps te verkopen en minder afhankelijk te worden van traditionele retailers.

Daar zat een aantrekkelijke gedachte achter. Door rechtstreeks aan consumenten te verkopen kon Nike meer controle houden over de klantrelatie, presentatie en prijsstelling en bovendien een groter deel van de marge zelf behouden.

Die strategie begint inmiddels echter duidelijke barsten te vertonen. Nike Direct zag de omzet in boekjaar 2026 met ongeveer 6 procent dalen naar $17,7 miljard, terwijl de digitale omzet binnen Nike Brand zelfs ongeveer 12 procent afnam.

De groothandel bewoog precies de andere kant op. Nike Brand wholesale groeide juist ongeveer 6 procent naar $27,5 miljard, waardoor het bedrijf opnieuw nadrukkelijker samenwerkt met externe retailers.

Dat is bijna een omkering van de strategie van enkele jaren geleden. Nike lijkt te erkennen dat aanwezigheid bij retailers als Foot Locker en andere grote ketens noodzakelijk blijft om consumenten te bereiken en marktaandeel terug te winnen.

Nieuwe concurrenten hebben Nike geraakt waar het pijn doet

Dat probleem zou minder ernstig zijn wanneer Nike nog altijd vrijwel onaantastbaar was in sportschoenen. Maar juist daar is de markt de afgelopen jaren veel competitiever geworden.

Merken als On en Hoka hebben technische hardloopschoenen veranderd in lifestyleproducten. New Balance heeft tegelijkertijd oude runningmodellen succesvol opnieuw gepositioneerd als modieuze sneakers en Adidas blijft een grote concurrent in zowel sport als lifestyle.

Volgens Euromonitor-data die eerder door Reuters werden aangehaald, daalde Nike's aandeel van de wereldwijde markt voor sportschoenen van ongeveer 25,9 procent in 2022 naar 22,9 procent in 2025.

Een daling van drie procentpunt lijkt misschien beperkt, maar in een markt van deze omvang vertegenwoordigt dat miljarden dollars aan potentiële omzet. Belangrijker is dat consumenten inmiddels veel meer geloofwaardige alternatieven hebben dan tien jaar geleden.

Nike heeft te lang geleund op zijn grootste klassiekers

Nike beschikt waarschijnlijk over een van de sterkste productarchieven binnen de gehele kledingindustrie. Air Jordan, Air Force 1, Dunk en Air Max zijn producten die tientallen jaren na introductie nog steeds wereldwijd worden verkocht.

Dat enorme voordeel kan tegelijkertijd een zwakte worden. Retro-modellen kunnen veel omzet genereren, maar wanneer een merk te sterk afhankelijk wordt van oude successen ontstaat het risico dat consumenten het gevoel krijgen dat er weinig nieuws meer gebeurt.

Daar zit waarschijnlijk een van de grootste uitdagingen voor CEO Elliott Hill. Sinds zijn terugkeer naar Nike in oktober 2024 probeert hij het bedrijf opnieuw sterker te richten op sport, productontwikkeling en samenwerking met retailers.

Nike noemt die aanpak de Sport Offense. Uiteindelijk zal de strategie echter niet worden beoordeeld op de naam, maar op de vraag of Nike opnieuw een sneakerfranchise kan creëren die zowel sporters als reguliere consumenten massaal willen dragen.

Hardlopen wordt misschien wel de belangrijkste strijd

Juist de runningmarkt kan daarin bepalend worden. Nike beschikt over tientallen jaren ervaring, sterke technologie en relaties met enkele van de beste atleten ter wereld, maar heeft zijn voorsprong niet volledig kunnen benutten.

On en Hoka hebben ondertussen bewezen dat een hardloopschoen tegelijkertijd technisch sterk en modieus kan zijn. Hun modellen worden niet alleen gekocht om marathons te lopen, maar ook om dagelijks naar kantoor of door de stad te dragen.

Dat is ironisch genoeg precies het gebied waarin Nike historisch uitzonderlijk goed was. Veel van de grootste lifestylemodellen van het bedrijf begonnen ooit als pure sportschoenen en groeiden vervolgens uit tot culturele iconen.

Nike hoeft daarom niet simpelweg Hoka of On te kopiëren. Het moet opnieuw producten maken die technisch sterk zijn én voldoende onderscheidend voelen om consumenten daadwerkelijk bij concurrenten weg te trekken.

China wordt ondertussen een veel groter probleem

Naast zwakke productmomentum zit er nog een ander groot probleem in de resultaten: China. De omzet in Greater China zakte afgelopen boekjaar van ongeveer $6,59 miljard naar $5,85 miljard, een daling van 11 procent op gerapporteerde basis en 13 procent op constante wisselkoersen.

Binnen schoenen was de daling met ongeveer 15 procent nog groter, terwijl Nike Direct in China ongeveer 12 procent verloor. De digitale omzet liep zelfs ongeveer 29 procent terug.

China was jarenlang een van Nike's belangrijkste groeimarkten, waardoor deze ontwikkeling zwaar weegt. Lokale merken als Anta en Li-Ning zijn bovendien sterker geworden en hoeven qua uitstraling en productkwaliteit steeds minder onder te doen voor westerse concurrenten.

Het probleem is daarmee niet alleen economisch. Nike moet opnieuw bewijzen dat het merk cultureel relevant genoeg blijft voor een jonge Chinese consument die inmiddels uit veel meer hoogwaardige lokale alternatieven kan kiezen.

Lees ook: Warren Buffett omarmt plots AI: zo wil Berkshire er miljarden aan verdienen

De voorraad geeft Nike weinig ruimte voor fouten

Aan het einde van boekjaar 2026 had Nike ongeveer $7,5 miljard aan voorraad op de balans staan. De brutomarge bedroeg tegelijkertijd 42,9 procent, iets hoger dan de 42,7 procent van een jaar eerder.

Die marge laat zien dat het bedrijf nog altijd behoorlijk winstgevend kan opereren, maar voorraad blijft een aandachtspunt. Wanneer producten onvoldoende populair zijn, moet Nike vaker kortingen aanbieden om oude collecties uit winkels en magazijnen te krijgen.

Dat kan op korte termijn de voorraad verbeteren, maar op lange termijn juist schadelijk zijn. Wanneer consumenten gewend raken om sneakers enkele maanden later met 30 of 40 procent korting te kopen, neemt de bereidheid af om bij introductie de volle prijs te betalen.

Daarmee komt Nike weer uit bij hetzelfde fundamentele probleem. Het bedrijf heeft geen tekort aan distributiekanalen, winkels of marketingbudget, maar heeft vooral producten nodig waarvoor consumenten niet op een aanbieding willen wachten.

De koersdaling maakt het aandeel wel interessanter

Daar staat tegenover dat de verwachtingen inmiddels aanzienlijk lager liggen dan enkele jaren geleden. Rond de recordkoers van 2021 betaalden beleggers een enorme premie voor Nike omdat vrijwel niemand twijfelde aan de groei en dominantie van het merk.

Na een koersdaling van bijna 80 procent ziet die uitgangspositie er compleet anders uit. Een groot deel van de teleurstelling rond China, lagere groei en de problemen binnen Nike Direct is inmiddels bekend bij beleggers.

Dat betekent echter niet automatisch dat het aandeel goedkoop is. Bij een turnaround draait de waardering uiteindelijk om hoeveel winst Nike over enkele jaren kan verdienen wanneer de strategie van Elliott Hill daadwerkelijk werkt.

Wanneer de omzet opnieuw begint te groeien en Nike tegelijkertijd de marge kan herstellen, ontstaat behoorlijk veel operationele hefboom. Maar zonder nieuwe productgroei kan een lage aandelenkoers simpelweg jarenlang laag blijven.

Grote beleggers blijven Nike ondertussen volgen

Ondanks alle problemen is Nike nog niet volledig uit de gratie bij grote professionele beleggers. Uit de meest recente 13F-gegevens over het tweede kwartaal van 2026 blijkt dat verschillende bekende hedgefondsmanagers nog altijd een positie in het aandeel hebben, al zijn die belangen meestal relatief klein binnen hun totale portefeuille.

Een opvallende naam is Ken Griffin, oprichter van Citadel. Zijn fonds rapporteerde eind juni ongeveer 29,4 miljoen Nike-aandelen met destijds een marktwaarde van ongeveer $1,2 miljard. Daarmee was Citadel binnen deze groep verreweg de grootste belegger in Nike, al vertegenwoordigde de positie slechts ongeveer 0,14 procent van de enorme gerapporteerde portefeuille.

Ook Steve Cohen, de miljardair achter Point72, had eind juni een positie van ongeveer 4,4 miljoen aandelen ter waarde van circa $179 miljoen. Daarnaast rapporteerden Izzy Englanders Millennium Management ongeveer 8,8 miljoen aandelen en Paul Tudor Jones circa 1,8 miljoen aandelen Nike.

Bekende belegger	Fonds	Nike-aandelen eind Q2 2026	Waarde eind Q2
Ken Griffin	Citadel Advisors	29,4 mln	circa $1,2 mrd
Izzy Englander	Millennium Management	8,8 mln	circa $363 mln
Steve Cohen	Point72	4,4 mln	circa $179 mln
Paul Tudor Jones	Tudor Investment	1,8 mln	circa $73 mln

Dat betekent overigens niet automatisch dat deze beleggers extreem bullish zijn op Nike. Bij grote hedgefondsen kunnen posities onderdeel zijn van veel bredere strategieën en 13F-rapportages laten bijvoorbeeld niet het volledige beeld van shorts, hedges en andere instrumenten zien.

Misschien nog interessanter is daarom Bill Ackman. Zijn Pershing Square bouwde in 2024 een grote positie in Nike op en bezat eind dat jaar ongeveer 18,8 miljoen aandelen met destijds een waarde van circa $1,4 miljard, maar in latere rapportages verdween Nike weer uit de portefeuille.

Dat laat precies zien hoe verdeeld de investment case inmiddels is. Nike is goedkoop geworden ten opzichte van zijn eigen geschiedenis en enkele grote beleggers houden het aandeel nog altijd vast, maar zelfs bekende langetermijnbeleggers zijn niet allemaal bereid om eindeloos op een herstel te wachten.

Voor particuliere beleggers is de aanwezigheid van deze namen daarom vooral interessant als signaal dat Nike nog steeds op de radar staat van professionele investeerders. De uiteindelijke investment case blijft echter afhangen van iets veel fundamentelers: Nike moet zijn omzetgroei, innovatie en prijszettingsmacht opnieuw aantoonbaar verbeteren.

De turnaround staat of valt met één ding

Nike beschikt nog altijd over vrijwel alle ingrediënten die nodig zijn voor herstel. Het merk is wereldwijd bekend, het bedrijf heeft sterke distributie, belangrijke sportcontracten, tientallen miljarden dollars omzet en een productarchief waar vrijwel iedere concurrent jaloers op zal zijn.

Maar geen van die voordelen garandeert dat het aandeel automatisch terugkeert naar zijn oude record. Nike moet opnieuw bewijzen dat het niet alleen kan profiteren van modellen die twintig of dertig jaar geleden zijn ontworpen, maar ook nieuwe producten kan bouwen die de volgende generatie consumenten wil hebben.

Dat maakt de komende productcycli veel belangrijker dan één kwartaal omzetgroei. Wanneer Nike opnieuw een sterke runningfranchise of lifestyle-sneaker weet te creëren, kunnen groei, prijszettingsmacht en marges tegelijkertijd herstellen.

Lukt dat niet, dan kunnen merken als On, Hoka, New Balance en lokale Chinese spelers verder marktaandeel afsnoepen. Voor beleggers is Nike daarom op dit moment vooral een turnaround-verhaal met een enorm sterk merk, maar ook met een steeds grotere bewijslast.

De beurskoers laat inmiddels zien hoeveel vertrouwen de markt in de afgelopen jaren heeft verloren. De echte ommekeer begint pas wanneer consumenten opnieuw voor een nieuw paar Nike's in de rij willen staan — en bereid zijn daarvoor de volle prijs te betalen.