Ik zei het al: dit staalaandeel had 143% potentieel en de beurs begint het nu pas te zien
- Arne Verheedt
- 25 mei
- 4 minuten om te lezen
In het kort:
Het aandeel stijgt hard nu Europa importdruk wil afremmen via CBAM.
Hogere staalprijzen, beter Noord-Amerika en projectramp-ups geven de rally meer fundament dan alleen sentiment.
Buybacks, boekwaarde en groei uit Liberia maken het oude koersniveau rond €72 ineens weer relevant.
In augustus vorig jaar schreef ik al dat ArcelorMittal veel te laag werd gewaardeerd. Toen noteerde het aandeel nog rond 32 dollar, terwijl de boekwaarde per aandeel rond 72 dollar lag en de markt nauwelijks betaalde voor projecten die toen pas begonnen op te stomen.
Nu de koers in korte tijd stevig is opgelopen, is de vraag niet meer of de markt iets gemist had, maar waardoor beleggers eindelijk wakker worden. Mijn antwoord is vrij simpel: Europese staalpolitiek draait, de operationele cijfers worden beter en ArcelorMittal oogt weer als een serieuze cashmachine in plaats van als een afgeschreven cyclisch staalbedrijf.
ArcelorMittal stijgt richting boekwaarde van 72 dollar:
Waarom deze stijging me niet verrast
De kern van de oude analyse stond eigenlijk nog altijd overeind. ArcelorMittal was geen zwak staalbedrijf met een mooie spreadsheet, maar een wereldspeler met mijnbouw, schaal, prijsdiscipline en een management dat kapitaal opvallend rationeel inzet. Dat soort aandelen blijven soms lang goedkoop, tot de markt ineens opnieuw leert kijken.
Dat is precies wat hier nu gebeurt. De koers beweegt weer richting het niveau dat eerder onrealistisch leek, niet omdat de markt plotseling verliefd is geworden op staal, maar omdat een reeks losse puzzelstukken eindelijk in dezelfde richting wijst.
Europese staalmarkt krijgt eindelijk rugwind
De belangrijkste draai zit wat mij betreft in Europa. ArcelorMittal zei zelf bij de kwartaalcijfers dat CBAM sinds 1 januari 2026 van kracht is en dat de afgesproken tariff-rate quota vanaf 1 juli 2026 de Europese staalmarkt verder moet resetten. Simpel gezegd: goedkoop importstaal krijgt meer tegenwind en CO2-kosten gaan zwaarder meetellen.
Voor een producent met grote Europese blootstelling is dat geen detail, maar een structurele verschuiving. Jarenlang was Europa voor staalbedrijven te vaak een markt waarin marges onder druk stonden door import, energie en politieke traagheid. Als dat speelveld eerlijker wordt, schiet de winsthefboom bij ArcelorMittal ineens veel harder omhoog dan veel beleggers nog in hun modellen hebben zitten.
De winstmachine draait weer harder
Die beleidssteun zou weinig waard zijn als de operationele trend nog tegenzat, maar dat is nu juist niet het geval. In het eerste kwartaal van 2026 kwamen de resultaten sterker binnen dan verwacht, geholpen door hogere staalprijzen en een beter draaiend Noord-Amerikaans bedrijf. Dat is belangrijk, want dan praat je niet alleen over hoop voor later, maar ook over bewijs in het heden.
ArcelorMittal omzet, operationele marge en netto winst:
Ook in het jaarverslag zie je dat 2025 al de basis legde voor deze beweging. Het bedrijf beschreef een beter Europa door een gunstiger price-cost effect, terwijl projectramp-ups zoals Liberia fase 2 en de Indiase renewables begonnen bij te dragen. Dat klinkt technisch, maar voor beleggers betekent het iets heel concreets: de winst komt uit meerdere bronnen tegelijk en dat maakt deze rally gezonder dan een gewone opleving in een cyclisch aandeel.
Wie dit soort fundamentele draaipunten eerder wil zien, doet er goed aan verder te kijken dan alleen de dagkoers. Bij De Belegger krijg je met kortingscode WINST 50% korting en toegang tot diepgaande analyses, portefeuille updates, transacties, veel meer en een hechte community die je vooruit helpt.
Waarom het ArcelorMittal aandeel weer serieus genomen wordt
Er is nog een reden waarom de markt minder makkelijk langs dit aandeel heen kan kijken: de kapitaaldiscipline. ArcelorMittal blijft minimaal 50 procent van de vrije kasstroom na dividend via aandeleninkoop teruggeven aan aandeelhouders. Onder het in april 2025 gestarte programma waren eind 2025 alweer 2 miljoen van de 10 miljoen aandelen uit die tranche ingekocht.
Dat lijkt misschien saai naast alle discussies over tarieven en staalprijzen, maar dit is juist waar de herwaardering kracht krijgt. Een bedrijf dat winstgevender wordt, projecten ziet aanslaan en tegelijk eigen aandelen blijft intrekken, hoeft niet eens een extreme multiple te krijgen om beleggers heel behoorlijk te verrassen. De oude gedachte achter het koersniveau rond 72 euro was nooit dat ArcelorMittal een hypeaandeel zou worden, maar dat de beurs te weinig betaalde voor de onderliggende waarde per aandeel. Die redenering vind ik vandaag eerder sterker dan zwakker.
De balans is daarbij niet perfect, maar ook niet zorgwekkend. De nettoschuld liep eind maart 2026 op naar ruim 9,3 miljard dollar. Dat vraagt aandacht, alleen staat daar wel een onderneming tegenover die nog altijd over schaal, activa en kasstroompotentieel beschikt waar veel sectorgenoten jaloers op zouden zijn.
Debt to Equity ratio stijgt en is een aandachtspunt voor beleggers:
Wat ik nog steeds het belangrijkste vind
Beleggers moeten hier niet de fout maken om deze stijging als puur momentumverhaal te zien. Natuurlijk blijft staal cyclisch. Natuurlijk kan een zwakkere industrie of tegenvallende vraag uit Europa voor haperingen zorgen. Maar ik vind juist de combinatie van beleidsbescherming, operationeel herstel, projectgroei en buybacks interessant, omdat die de winstbasis minder fragiel maakt dan een jaar geleden.
Daarom kijk ik minder naar de vraag of het aandeel na zo'n sprint eerst even afkoelt en meer naar de grotere conclusie: de markt begint eindelijk te accepteren dat ArcelorMittal niet alleen een oude staalreus is, maar ook een herstructurerende kapitaalcompounder met duidelijke hefboom op een beter Europees speelveld. Als je dat eenmaal ziet, voelt de recente stijging minder als een verrassing en meer als een late correctie.
Wat beleggers moeten weten:
Is de stijging alleen aan hogere staalprijzen te danken?
Nee, dat is te simpel. Hogere staalprijzen helpen, maar de echte motor is breder: een gunstiger Europees beleid, beter draaiende activiteiten in Noord-Amerika, projectramp-ups en een management dat extra kasstroom actief naar aandeelhouders laat terugvloeien.
Ligt het eerdere niveau rond €72 nog steeds op tafel?
Ja, maar niet als rechte lijn en ook niet als belofte voor morgen. Wel vind ik dat dat niveau veel minder speculatief oogt nu Europa het speelveld wil resetten en de operationele onderbouwing sterker is dan een jaar geleden.
Wat is nu het grootste risico?
Dat de vraag in Europa alsnog te slap blijft of dat de markt opnieuw gaat twijfelen aan de houdbaarheid van marges in een cyclische sector. Wie in ArcelorMittal stapt, koopt nog steeds geen defensief aandeel, maar wel een bedrijf dat er fundamenteel een stuk beter voor staat dan de koers lang liet zien.
