Uitgebreide analyse: Met deze strategie behaalde ik +500% rendement
Mijn beste beleggingen ontstonden zelden op momenten waarop alles comfortabel voelde. Bij Palantir, Nvidia en Tesla waren er meerdere periodes waarin de koersen hard daalden, het sentiment volledig draaide en bijkopen psychologisch veel moeilijker werd dan verkopen. Juist daar leerde ik dat mijn rendement minder afhankelijk is van het vinden van de perfecte bodem dan van een systeem dat mij dwingt rationeel te blijven wanneer de markt onrustig wordt. Daarom gebruik ik inmiddels een vaste strategie waarin normale DCA wordt gecombineerd met cashreserves en extra aankopen zodra een aandeel minimaal 20 procent onder zijn hoogste koers van het afgelopen jaar staat.
Mijn strategie draait uiteindelijk om één principe: ik wil altijd blijven beleggen, maar ik wil méér kunnen kopen wanneer goede bedrijven goedkoper worden. Iedere nieuwe storting wordt daarom verdeeld tussen beleggingen en cash. Die cash is geen poging om de markt te timen, maar munitie voor momenten waarop waarderingen en sentiment plotseling omslaan. Tegelijkertijd verkoop ik sterke posities niet automatisch omdat ze boven hun oorspronkelijke portefeuillegewicht groeien, want juist mijn winnaars hebben historisch het grootste gedeelte van mijn rendement veroorzaakt.
Waarom ik iedere maand beleg, maar nooit alles direct investeer
De basis blijft gewone dollar cost averaging. Iedere maand beleg ik op een vast moment, onafhankelijk van wat de beurs die dag doet. Ik probeer dus niet te voorspellen of de markt volgende week goedkoper wordt, want precies dat soort beslissingen zorgt er volgens mij voor dat beleggers uiteindelijk maandenlang aan de zijlijn blijven staan. Consistent investeren is belangrijker dan voortdurend wachten op een theoretisch perfect instapmoment.
Even tussendoor: als je dit interessant vindt, dit is precies wat we dagelijks doen om jou en andere beleggers te helpen. Als lid krijg je toegang tot aandelentips, trainingen en live inzicht in de transacties van de portefeuille van De Belegger. Profiteer nu van 50% korting met de kortingscode ''INSIDER''
Toch beleg ik bewust niet iedere nieuwe euro onmiddellijk. Van iedere nieuwe storting gaat ongeveer de helft rechtstreeks naar mijn portefeuille en blijft de andere helft beschikbaar als cash. Daardoor combineer ik twee voordelen die normaal tegenover elkaar lijken te staan. Ik blijf altijd deelnemen aan stijgende markten, maar bouw tegelijkertijd automatisch koopkracht op voor forse correcties.
Dat cashgedeelte heeft voor mij vooral psychologische waarde. Een koersdaling van 25 procent voelt heel anders wanneer je weet dat je nog geld beschikbaar hebt om goedkoper bij te kopen. Je hoeft dan niet te hopen dat de markt snel herstelt en je hoeft ook geen bestaande positie te verkopen om ergens anders een kans te benutten. Een correctie verandert daardoor van een probleem in iets waar mijn strategie expliciet rekening mee houdt.
Mijn normale maandelijkse aankoop verdeel ik bovendien niet gelijkmatig over alle aandelen. Posities die onder hun gewenste gewicht zitten krijgen ongeveer 80 procent van mijn normale DCA budget, terwijl posities die boven hun gewenste gewicht zitten samen slechts ongeveer 20 procent krijgen. Zo stuur ik mijn portefeuille met nieuwe inleg richting mijn gewenste verdeling zonder sterke aandelen actief af te bouwen. Dat is voor mij een belangrijk verschil met traditioneel herbalanceren.
Mijn regels zien er in de praktijk zo uit:
Van iedere nieuwe storting beleg ik ongeveer 50 procent direct en houd ik 50 procent beschikbaar als cash.
Binnen mijn normale DCA gaat ongeveer 80 procent naar posities die onder hun gewenste gewicht zitten en 20 procent naar posities die al relatief groot zijn.
Staat een aandeel minimaal 20 procent onder zijn hoogste koers van de afgelopen 52 weken en is mijn fundamentele beleggingscase intact, dan activeer ik mijn Double Down DCA.
Zolang die daling van minimaal 20 procent aanhoudt, voeg ik iedere maand een extra aankoop toe vanuit mijn opgebouwde cash.
Zijn er in een maand geen aandelen die aan de Double Down voorwaarden voldoen, dan beleg ik gewoon volgens mijn normale DCA schema.
Ik trim winnaars niet automatisch. De gewenste portefeuillegewichten gebruik ik vooral om nieuwe inleg te sturen.
Wanneer mijn maandelijkse beleggingsruimte in de toekomst bijvoorbeeld verdubbelt, groeit ook het bedrag van mijn Double Down aankopen proportioneel mee.
Het systeem schaalt daardoor automatisch met mijn financiële situatie. De exacte bedragen vind ik veel minder belangrijk dan de verhoudingen. Iemand die een kleiner bedrag investeert kan dezelfde regels toepassen als iemand die veel meer kan missen. De discipline zit in het percentage en de voorwaarden, niet in het absolute bedrag.
Mijn Double Down DCA begint bij een daling van 20 procent
De belangrijkste afwijking van normale DCA begint zodra een aandeel twintig procent onder zijn hoogste koers van de afgelopen 52 weken noteert. Vanaf dat moment beschouw ik de positie als kandidaat voor extra aankopen. Dat betekent nadrukkelijk niet dat iedere koersdaling automatisch een koopkans is. Mijn eerste vraag blijft altijd of het bedrijf fundamenteel nog hetzelfde verhaal vertegenwoordigt waarvoor ik het oorspronkelijk kocht.
Double Down DCA betekent dat ik extra bijkoop zodra een aandeel minstens 20% onder zijn 52 weekse piek staat, zolang de fundamentele beleggingscase intact blijft.
Dat onderscheid voorkomt een van de gevaarlijkste fouten bij beleggen: eindeloos middelen in een bedrijf waarvan de fundamentals verslechteren. Een koers die 50 procent is gedaald kan goedkoop zijn, maar kan net zo goed terecht 50 procent lager staan. Ik kijk daarom naar omzetgroei, marges, vrije kasstroom, concurrentiepositie, management, balans en vooral naar de oorspronkelijke reden waarom ik het aandeel wilde bezitten. Wanneer dat verhaal breekt, verdwijnt ook mijn reden om agressief bij te kopen.
Blijft de business intact, dan werkt de koersdaling juist in mijn voordeel. Stel dat een aandeel van 100 naar 80 daalt, dan koop ik met hetzelfde bedrag 25 procent meer aandelen dan op de top. Blijft de koers vervolgens maanden rond dat lagere niveau, dan blijf ik volgens mijn systeem maandelijks extra kopen. Ik hoef daarbij niet te weten of 80 de bodem is, want mijn aankopen worden over meerdere momenten verdeeld.
Palantir is voor mij het duidelijkste voorbeeld van waarom dit werkt. Ik heb het aandeel jarenlang meegemaakt tijdens zowel enorme stijgingen als dalingen van meer dan 50 procent. Rond de lage koersen was het sentiment bijzonder negatief, maar mijn overtuiging in de fundamentele ontwikkeling van het bedrijf nam juist toe. Daardoor kon ik agressiever kopen op het moment waarop veel beleggers vooral probeerden verdere verliezen te vermijden.
Hetzelfde principe pas ik toe bij Nvidia en Tesla, al zijn de beleggingscases totaal verschillend. Nvidia zie ik als de fundamentele rekenlaag onder AI, Palantir als software die data en AI omzet in operationele beslissingen en Tesla als een bedrijf dat AI steeds verder naar de fysieke wereld brengt. Die overtuiging betekent niet dat ik iedere koersdaling negeer, maar wel dat volatiliteit voor mij pas relevant wordt wanneer de business zelf verandert. Een lagere koers zonder verslechterend fundament is juist precies waarvoor ik cash achter de hand houd.
De belangrijkste fout zou zijn om die Double Down regel steeds agressiever te maken naarmate een aandeel verder daalt. Ik wil geen martingale systeem waarbij ik iedere keer mijn inzet verdubbel en uiteindelijk al mijn liquiditeit in één positie stop. Mijn extra aankoop blijft daarom begrensd en wordt maandelijks uitgevoerd. Zo houd ik ruimte over als een aandeel nog veel verder daalt dan ik vooraf voor mogelijk hield.
Palantir, Nvidia en Tesla zijn mijn 3 grootste posities. Ik bezit deze aandelen sinds 2020 en mijn GAK ligt redelijk laag door de bovenstaande DCA regel die ik al jaren gebruik
Waarom ik winnaars niet automatisch verkoop
Traditioneel portefeuillebeheer zegt vaak dat je regelmatig moet herbalanceren. Wanneer een aandeel van 10 procent naar 20 procent van de portefeuille groeit, zou je een gedeelte moeten verkopen en het geld naar achterblijvers verplaatsen. Ik begrijp de risicologica daarachter, maar voor mijn eigen portefeuille gebruik ik een andere aanpak. Mijn sterkste ondernemingen mogen bewust groter worden zolang mijn fundamentele overtuiging intact blijft.
Dat komt voort uit mijn eigen ervaring. Een aandeel dat vijf of tien keer over de kop gaat, kan het rendement van meerdere matige beleggingen volledig overschaduwen. Als ik iedere winnaar voortdurend terugbreng naar zijn oorspronkelijke gewicht, verkoop ik automatisch steeds een gedeelte van de bedrijven die juist het beste uitvoeren. Daardoor zou een regel die bedoeld is om risico te beperken tegelijkertijd mijn grootste bron van rendement afsnijden.
Mijn portefeuilledoelen gebruik ik daarom vooral voor nieuwe aankopen. Stel dat een sterke positie inmiddels relatief groot is geworden, dan krijgt deze tijdens mijn gewone DCA nog maar een klein gedeelte van de nieuwe inleg. Een aantrekkelijke positie die achterblijft krijgt juist veel meer. Daardoor beweegt de verdeling langzaam terug richting mijn doel zonder dat ik belasting, transactiekosten of vooral toekomstige compounding opgeef door winnaars te verkopen.
Dat betekent niet dat positieomvang mij niets interesseert. Wanneer één aandeel uiteindelijk zo groot wordt dat een fundamentele tegenvaller mijn totale financiële plan kan beschadigen, moet ik opnieuw naar het risico kijken. Ook wanneer mijn persoonlijke doelen veranderen, bijvoorbeeld omdat vermogensbehoud belangrijker wordt dan maximale groei, kan ik posities afbouwen. Maar alleen het feit dat een aandeel sterk is gestegen, is voor mij geen verkoopargument.
Daar zit misschien de belangrijkste persoonlijke les uit mijn strategie. Ik probeer niet voortdurend slimmer te zijn dan de markt, maar probeer vooral mijn eigen slechte gedrag te beperken. Een vaste DCA datum voorkomt uitstel, een cashreserve voorkomt paniek tijdens dalingen, de 20 procent regel geeft mij een objectief moment om agressiever te worden en het niet automatisch trimmen voorkomt dat ik mijn beste bedrijven te vroeg verkoop. Het systeem is daarmee minder een formule om koersen te voorspellen en meer een manier om mijn gedrag voorspelbaar te maken.
Mijn strategie zal waarschijnlijk blijven evolueren, maar dat fundament wil ik behouden. Iedere maand vermogen opbouwen, goede bedrijven jarenlang volgen, meer kopen wanneer waarderingen aantrekkelijker worden en alleen verkopen wanneer het fundamentele verhaal of mijn persoonlijke doel daadwerkelijk verandert. Dat klinkt minder spectaculair dan voortdurend nieuwe aandelen zoeken, maar juist de combinatie van discipline, geduld en een paar uitzonderlijke winnaars heeft voor mij uiteindelijk het grootste verschil gemaakt.
Ik ben groot fan van automatisch investeren, omdat je daarmee emotie zoveel mogelijk uit het beleggen haalt en het vooral tijdens forse koersdalingen makkelijker wordt om je plan te blijven volgen. Beleggen hoeft niet spannend te zijn: juist consequent blijven investeren en compound interest jarenlang zijn werk laten doen, is wat mij betreft enorm ondergewaardeerd.
Wat beleggers moeten weten:
Wat is het verschil tussen normale DCA en mijn Double Down DCA?
Bij normale DCA investeer ik iedere maand volgens een vast schema. Double Down DCA activeer ik pas wanneer een aandeel minimaal 20 procent onder zijn hoogste koers van de afgelopen 52 weken staat en mijn fundamentele beleggingscase nog intact is. Vanaf dat moment voeg ik maandelijks een extra aankoop vanuit mijn cashreserve toe.
Waarom houd ik bewust een gedeelte van iedere storting als cash aan?
Die cash geeft mij flexibiliteit wanneer sterke bedrijven fors corrigeren. Daardoor hoef ik tijdens een daling geen andere aandelen te verkopen en kan ik tegen lagere prijzen extra kopen. Voor mij is het geen poging om de markt te timen, maar een vooraf opgebouwde reserve voor volatiliteit.
Koop ik automatisch ieder aandeel dat 20 procent daalt?
Nee. De daling is alleen de trigger om opnieuw naar het aandeel te kijken. Ik koop uitsluitend extra wanneer omzet, marges, balans, concurrentiepositie en mijn oorspronkelijke langetermijnvisie voldoende intact blijven.
Waarom verkoop ik aandelen niet automatisch wanneer ze te groot worden?
Ik wil uitzonderlijke winnaars ruimte geven om door te groeien. In plaats van direct te verkopen, stuur ik mijn portefeuille vooral met nieuwe inleg richting de gewenste verdeling. Alleen wanneer het fundamentele risico of mijn persoonlijke financiële situatie verandert, kan trimmen logisch worden.
Kan deze strategie met ieder maandelijks beleggingsbedrag worden toegepast?
Ja, omdat de strategie voornamelijk met percentages en vaste regels werkt. Wanneer het maandelijkse beleggingsbudget stijgt, kunnen zowel normale aankopen als Double Down aankopen proportioneel meegroeien. De discipline van het systeem blijft daardoor hetzelfde, onafhankelijk van het absolute bedrag.
Wordt nu lid en krijg 50% korting met de code ''INSIDER''
Opmerkingen