Wat schuift een seizoen op olympisch niveau? Dit verdienen professionele wintersporters

In het kort

• De meeste olympische wintersporten kennen hoge kosten, onzekere inkomsten en slechts een kleine groep structurele winnaars.

• IJshockey is de enige discipline met schaalbare, voorspelbare inkomsten, terwijl biatlon relatief de beste risicospreiding biedt voor de subtop.

• Voor atleten is wintersport financieel zelden rationeel en draait succes vooral op passie, publieke steun en een kleine kans op uitzonderlijke opbrengsten.

Wie naar de Olympische Winterspelen kijkt, ziet heroïek en nationale trots. Wie dezelfde sporten analyseert als een belegger, ziet een extreem scheef verdeelde markt met hoge vaste lasten, onzekere inkomsten en slechts een handvol structurele winnaars. De meeste wintersporters opereren feitelijk als kleine ondernemingen met een korte levensduur, hoge investeringskosten en een minieme kans op een uitzonderlijke “exit” in de vorm van olympisch goud.

In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, betaalt het Internationaal Olympisch Comité geen prijzengeld uit. De inkomsten van sporters bestaan uit wereldbekerprijzen, vaste bondsondersteuning, teamcontracten en commerciële deals. Wie geen stabiele podiumklant is, draait vaak op publieke steun of persoonlijke sponsors. Vanuit financieel perspectief lijkt de wintersport meer op venture capital dan op een veilige obligatie.

Hieronder volgt een volledige heranalyse van alle belangrijke olympische wintersporten, bekeken als een portefeuille met verschillende risicoprofielen.

Schansspringen & Noordse Combinatie

Schansspringen

Binnen de FIS-familie is schansspringen de echte showstopper. De sport genereert hoge kijkcijfers in Centraal-Europa en heeft daardoor een relatief gezonde prijzenpot. Een overwinning in de Wereldbeker levert ongeveer CHF 13.000 op, omgerekend circa €13.800. Tijdens grote toernooien zoals de Vierschansentournee kan de eindwinnaar zelfs een bonus van €100.000 incasseren.

Dat klinkt aantrekkelijk, maar de toetredingsbarrières zijn hoog. Het aantal schansen is beperkt en het blessurerisico extreem. Eén fout kan leiden tot langdurig herstel of zelfs het einde van een carrière. Voor beleggers zou dit een asset zijn met hoge volatiliteit en hoog risicoprofiel, ondanks het relatief sterke prijzengeld.

Noordse Combinatie

Noordse combinatie combineert schansspringen en langlaufen, maar kent veel minder commerciële aantrekkingskracht. De winnaar van een wereldbekerwedstrijd ontvangt circa €8.000. Buiten de top 15 zijn de inkomsten vrijwel nihil. De markt is klein en groeit nauwelijks. Sponsoring is beperkt en mediabelangstelling gering. Vanuit beleggersperspectief is dit een krimpende markt met lage liquiditeit en weinig upside.

Freestyle Skiën & Snowboard

Freestyle skiën en snowboard drijven vooral op lifestyle en mediaprofiel. Het directe prijzengeld is redelijk maar niet uitzonderlijk. Een eerste plek bij een FIS World Cup slopestyle of Big Air levert vaak tussen de €10.000 en €12.000 op.

De paradox zit in de kostenstructuur. Reizen naar afgelegen locaties, dure liftpassen en privétrainers maken deze sporten duur. Zonder een sterk mediaprofiel op Instagram of YouTube is de return on investment vaak negatief. De echte waarde zit hier in persoonlijke branding, niet in sportieve prestaties alleen.

Alpineskiën & Langlaufen

Alpineskiën

Alpineskiën is economisch gezien de blue chip onder de individuele sneeuwsporten. Overwinningen kunnen tienduizenden euro’s opleveren en bij prestigieuze races zelfs meer dan €100.000. Topatleten combineren prijzengeld met lucratieve sponsorcontracten.

Toch blijft het blessurerisico hoog en zijn carrières relatief kort. De vaste kosten voor materiaal en begeleiding zijn aanzienlijk. Alleen vaste podiumklanten bouwen daadwerkelijk vermogen op.

Langlaufen

Langlaufen kent lagere prijzenpotten. Een wereldbekeroverwinning levert circa €15.000 op. De Tour de Ski kan voor de eindwinnaar ongeveer €80.000 opleveren.

De kosten voor ski’s, waxteams en trainingskampen lopen op tot tienduizenden euro’s per jaar. Voor de subtop is het financieel zwaar. De upside is beperkt en sterk geconcentreerd bij een kleine elite.

Biatlon & Ski Mountaineering

Biatlon

Biatlon is de meest stabiele middenklasser. Een overwinning levert ongeveer €15.000 op. Belangrijker is dat zelfs een 20e plaats nog circa €1.000 oplevert.

Dat betekent dat de subtop inkomsten kan genereren en kosten kan dekken. Vanuit beleggersperspectief biedt biatlon de beste downside protection. De inkomsten zijn breder verdeeld en minder afhankelijk van één uitschieter.

Lees ook: €5 miljard voor twee weken sport? Dit kosten de Olympische Winterspelen in Milaan écht

Ski Mountaineering

Ski mountaineering is de nieuwkomer op de Spelen van 2026. Momenteel is er nauwelijks een professionele prijzengeldstructuur buiten een kleine Europese top. Veel atleten opereren als pioniers.

De sport zit in een vroege groeifase. Atleten investeren tijd en geld in de hoop dat de marktwaarde van hun discipline stijgt. Het lijkt sterk op een early-stage startup zonder bewezen businessmodel.

IJsdisciplines: van niche naar miljoenen

Kunstrijden

Kunstrijden heeft een prijzengeldstructuur via de ISU Grand Prix. Een overwinning levert ongeveer $18.000 op. Dat is relatief aantrekkelijk binnen de wintersport.

De echte upside zit in Ice Shows na de carrière. Olympisch kampioenen kunnen per optreden tussen de $10.000 en $50.000 verdienen. Dit is een van de weinige disciplines met substantiële post-carrière inkomsten.

IJshockey

IJshockey is de enige echte schaalbare wintersport. NHL-spelers verdienen gemiddeld $3,5 miljoen per jaar via gegarandeerde contracten. Zelfs in Europese topcompetities verdienen spelers tussen €80.000 en €300.000 per jaar.

Hier is sprake van contractuele kasstroom en voorspelbaarheid. Vanuit beleggersperspectief is ijshockey de enige echte blue chip in de wintersport.

Shorttrack

Shorttrack is spectaculair maar financieel beperkt. Een overwinning levert circa $2.500 op. De commerciële potentie in Azië is groot, maar de directe sportinkomsten blijven bescheiden.

Het risicoprofiel is extreem hoog. Diskwalificaties en valpartijen kunnen een seizoen of carrière in één klap onderuit halen. De kans op een “total loss” is hier hoger dan in vrijwel elke andere discipline.

Curling

Curling is financieel bescheiden. Buiten de Canadese Grand Slam of Curling, waar de totale prijzenpot per evenement rond CAD 300.000 ligt en gedeeld wordt door meerdere teams, verdienen de meeste spelers weinig.

Veel curlers combineren hun sport met reguliere banen. Sponsoring is beperkt en sterk regionaal geconcentreerd. Economisch gezien is dit een lage-risico maar ook lage-opbrengst sport.

Glijsporten: Bobslee, Skeleton en Rodelen

Binnen de glijsporten bestaat een duidelijke hiërarchie. Bobslee wordt vaak de Formule 1 genoemd vanwege techniek en kosten. Skeleton en rodelen zijn eenvoudiger, maar financieel minstens zo sober.

Bobslee

Bobslee kent extreem hoge investeringen. Een slee kost €80.000 tot €120.000. Een wereldbekerwinst levert circa €2.000 tot €3.000 per slee op. In een viermansbob betekent dat €500 tot €750 per persoon. De kosten voor transport en onderhoud zijn enorm. Zonder bondsondersteuning en nationale stipendia is de sport verlieslatend. Het risicoprofiel is extreem hoog.

Skeleton

Skeleton biedt individueel meer prijzengeld per persoon. Een wereldbekerwinst levert circa €2.500 tot €3.000 op. De slee kost tussen €5.000 en €10.000, maar runners vormen een forse extra investering. Een mondiale topper verdient uit prijzengeld ongeveer €15.000 tot €25.000 per jaar. Zonder stipendium blijft dit onvoldoende voor een volwaardig inkomen. Skeleton is relatief het meest efficiënt binnen de glijsporten, maar blijft financieel kwetsbaar.

Rodelen

Rodelen biedt slechts €1.000 voor een wereldbekerwinst. In Duitsland zijn veel atleten sport-soldaten met een vast salaris via de staat. Dit verklaart hun dominantie. Voor atleten buiten dit systeem is rodelen financieel weinig aantrekkelijk. De break-even op materiaal vereist meerdere overwinningen, wat zelden realistisch is.

Samenvattende blik

Als we de wintersporten analyseren als een portefeuille, ontstaat het volgende beeld:

IJshockey is de enige discipline met voorspelbare kasstromen en schaalbaarheid. Biatlon biedt de beste risicospreiding voor de subtop. Alpineskiën kent hoge upside maar ook hoog blessurerisico. De glijsporten en schaatsen lijken op biotech-aandelen: hoge investeringen, kleine kans op een enorme klapper, maar grote kans op negatief rendement.

Finale conclusie voor de belegger

De Olympische wintersport is economisch een extreem scheef verdeelde markt. Slechts een klein percentage realiseert structurele vermogensopbouw. De meerderheid draait op publieke steun, persoonlijke sponsors en hoop.

Vanuit financieel perspectief is het geen rationele investering, maar een belegging in passie. De echte winnaars staan zelden op het podium, maar bezitten mediarechten, infrastructuur of professionele leagues. Voor de atleet is het dividend vaak nationale trots. Voor de belegger is het vooral een les in risico, concentratie en beperkte schaalbaarheid.

Advertorial

Wie deze analyse doortrekt naar de financiële markten, ziet dat ook beleggers gebaat zijn bij spreiding, beheersbare kosten en voorspelbare kasstromen. Rendement wordt niet alleen bepaald door de juiste assetkeuze, maar ook door de efficiëntie van de infrastructuur waarlangs wordt belegd. Ook particuliere beleggers kunnen hierop inspelen door kritisch te kijken naar transactiekosten en valutamarges.

MEXEM werd door Brokerskiezen.nl uitgeroepen tot beste allround broker van 2025. Beleggers handelen er tegen 0,005% valutakosten, waar dat bij DEGIRO en SAXO Bank rond 0,25% ligt, een verschil dat op jaarbasis kan oplopen tot honderden of zelfs duizenden euro’s. Daarmee geldt MEXEM voor veel beleggers als de meest complete keuze voor wie lage kosten en internationale spreiding belangrijk vindt.