AST SpaceMobile bewijst de techniek en nog niet het verdienmodel

In het kort

AST SpaceMobile en TELUS meldden op 5 oktober een geslaagde integratietest tussen een satelliet en een gewone smartphone op het Canadese netwerk. Dat verlaagt technologisch risico. Het bewijst nog niet dat voldoende satellieten op tijd worden gelanceerd, spectrum beschikbaar blijft en klanten genoeg betalen. Bij $44,46 vertegenwoordigt AST SpaceMobile ongeveer $16,4 miljard beurswaarde, terwijl de onderneming nog verlieslatend is.

De test met TELUS is precies het soort vooruitgang dat AST SpaceMobile nodig heeft. Het productidee is eenvoudig uit te leggen: een gewone mobiele telefoon maakt buiten bereik van een zendmast rechtstreeks verbinding met een satelliet. De gebruiker hoeft geen aparte schotel of speciale telefoon te kopen. De mobiele aanbieder kan zo dekking verkopen op plaatsen waar een grondnetwerk te duur of onmogelijk is.

Technisch is dat veel moeilijker dan het klinkt. Een telefoon heeft een kleine antenne en weinig vermogen. De satelliet moet daarom een zeer groot antenne-oppervlak gebruiken en het signaal gericht verwerken. AST bouwt BlueBird-satellieten met een communicatie-array van ongeveer 20.000 vierkante voet. De volgende generatie gebruikt eigen chips en moet tot 10 GHz verwerkingsbandbreedte aankunnen. Dat vergroot de mogelijke capaciteit, maar ook de bouw-, test- en lanceringsopgave.

Een geslaagde test verlaagt maar één risico

De integratietest bij TELUS laat zien dat de satellietlaag met het bestaande mobiele netwerk kan samenwerken. Dat is belangrijk, omdat de klant uiteindelijk via zijn normale provider wil betalen en roamen. AST hoeft dan geen wereldwijd consumentenmerk of eigen factureringssysteem te bouwen. De mobiele aanbieder houdt de klantrelatie; AST levert capaciteit en deelt vermoedelijk in de omzet.

Toch is een test geen commerciële dienst. Daarvoor zijn voldoende satellieten, vergunningen, spectrumafspraken, grondstations, netwerksoftware en doorlopende beschikbaarheid nodig. Eén verbinding kan uitstekend werken terwijl een landelijke dienst nog te weinig capaciteit heeft tijdens drukke uren. Bij een netwerk telt daarom niet alleen bereik, maar ook hoeveel gelijktijdige gebruikers een satellietcel kan bedienen.

Dat is het verschil tussen technologisch bewijs en economische benutting. Een satelliet kost geld vóór de eerste factuur. De lancering vindt vooraf plaats, terwijl opbrengsten afhankelijk zijn van partners die de dienst activeren en klanten die ervoor willen betalen. Bij vertraging blijven rente, personeel en bouwkosten doorlopen. Het netwerk kan dan technisch dichterbij komen terwijl de financieringsbehoefte juist stijgt.

Het onderstaande rekenvoorbeeld koppelt het aantal operationele satellieten aan omzet en kas. Met zestig satellieten en $55 miljoen omzet per satelliet ontstaat $3,3 miljard jaarlijkse omzet. Bij een operationele marge van 25% is dat $825 miljoen operationeel resultaat. Trek daar $2 miljard jaarlijkse investeringen vanaf en de kasstroom blijft negatief. De exacte cijfers kunnen anders uitvallen, maar het mechanisme niet.

AST meldde bij de kwartaalinformatie in augustus dat na lanceringen 11 tot en met 13 in totaal dertien satellieten in een baan om de aarde zouden zijn. De onderneming wil de productie en lanceringen opvoeren. Dat is noodzakelijk, want een commerciële dienst heeft veel meer capaciteit nodig dan een demonstratie. Elke vertraging werkt dubbel: omzet schuift naar achteren en bestaande kosten moeten langer worden gefinancierd.

Het eerdere artikel over OpenAI, Anthropic en SpaceX is hier relevant omdat SpaceX met Starlink een kapitaalkrachtige concurrent is. SpaceX kan lanceringen, satellieten en netwerk in één organisatie combineren. AST heeft daartegenover waardevolle relaties met mobiele operators en een architectuur die gewone telefoons centraal stelt. De beste technologie wint niet vanzelf; toegang tot spectrum, distributie en kapitaal tellen even zwaar.

Verwatering is onderdeel van het bedrijfsmodel

AST SpaceMobile is nog geen volwassen telecombedrijf met voorspelbare kasstromen. De onderneming financiert de bouw via kas, schuld, strategische partners en mogelijk nieuwe aandelen. Verwatering betekent dat dezelfde onderneming over meer aandelen wordt verdeeld. Als de waarde van het netwerk stijgt van $10 miljard naar $15 miljard, maar het aantal aandelen tegelijk met 50% groeit, neemt de waarde per aandeel niet toe.

Dat maakt de aandelenbasis een centrale waarderingsaanname. De gemelde beurswaarde van ongeveer $16,4 miljard bij $44,46 impliceert rond 369 miljoen aandelen op volledig verwaterde basis in de gebruikte marktdata. Dat aantal kan verder stijgen door aandelenbeloning, converteerbare financiering of nieuwe emissies. Een model op basis van alleen de huidige gewone aandelen zou het toekomstige aandeelhoudersbelang te groot voorstellen.

De reverse valuation rekent daarom niet met winst, want die is nog negatief. Bij 15% gewenst jaarlijks rendement, 369 miljoen aandelen en een eindwaardering van zeven keer omzet moet AST in 2029 ongeveer $3,7 miljard omzet halen. Bij 450 miljoen aandelen wordt dat ongeveer $4,5 miljard. Daarna moet nog blijken hoeveel omzet als vrije kasstroom overblijft na vervanging van satellieten en verdere uitbreiding.

Een optimist kan terecht wijzen op de omvang van de markt. Grote gebieden hebben zwakke dekking, noodcommunicatie heeft duidelijke waarde en mobiele operators kunnen met een relatief eenvoudige software-upgrade een satellietdienst aanbieden. Als AST de capaciteit over veel landen verkoopt, kan een satelliet meerdere inkomstenstromen bedienen. De vaste investering wordt dan over een brede klantenbasis verdeeld.

Het sterke tegenargument is even geloofwaardig. Satellieten slijten, lanceringen mislukken soms, regelgeving verschilt per land en concurrenten kunnen capaciteit toevoegen. Bovendien kan een mobiele aanbieder hard onderhandelen wanneer meerdere satellietnetwerken beschikbaar zijn. AST kan dus technisch slagen en economisch toch minder verdienen dan de beurswaarde nu veronderstelt.

Drie koerspaden voor 2027, 2028 en 2029

In het bearscenario lopen lanceringen opnieuw vertraging op, blijft commerciële omzet klein en komen er meer aandelen bij. Het model geeft dan $30 in 2027, $24 in 2028 en $28 in 2029. In het middenpad bouwt AST een bruikbare regionale dienst, activeren operators betaalde pakketten en blijft de financiering beheersbaar. Dat levert $52, $68 en $88 op. In het gunstige pad komt een groot deel van de geplande constellatie op tijd in bedrijf, groeit de omzet per satelliet snel en verbetert de marge. Dan zijn $70, $110 en $160 mogelijke uitkomsten.

De scenario's zijn bewust breed. Voor een verlieslatend infrastructuurbedrijf is de onzekerheid groter dan bij een gevestigde onderneming. Kleine verschillen in lanceringsdatum, benutting en aandelenuitgifte stapelen zich over drie jaar op. Een enkel koersdoel zou die onzekerheid verbergen.

Mijn oordeel is dat de TELUS-test de kwaliteit van het verhaal verbetert, maar de huidige prijs nog steeds veel commerciële uitvoering vraagt. De technologie heeft opnieuw een echte stap gezet. Daar ligt een grote kans: AST kan mobiele dekking uitbreiden zonder overal torens te bouwen. Tegelijk betaalt de belegger al voor een netwerk dat nog niet op de vereiste schaal bestaat.

Ik zou positiever worden wanneer AST drie dingen tegelijk laat zien: meerdere opeenvolgende lanceringen volgens schema, herkenbare commerciële omzet van operators en een financieringsplan waarbij het aantal aandelen beheerst blijft. Een succesvolle test alleen is daarvoor niet genoeg. Het bewijs dat mijn voorzichtigheid zou verminderen is terugkerende omzet per operationele satelliet, niet nog een demonstratieverbinding.

Peildatum koers: 15 oktober 2026, 20.44 UTC, Nasdaq, USD. De koers van $44,46 is een vertraagde momentopname. Geraadpleegd: TELUS en AST over de test van 5 oktober, AST Q2 2026 en AST over de volgende generatie satellieten.