Vanguards wereld-ETF is goedkoper dan iShares en toch niet gratis

In het kort

VWCE stond op 16 oktober op €170,46 en bevat 3.821 aandelen uit ontwikkelde en opkomende markten. De portefeuille noteerde eind september op 20,7 keer winst, duidelijk lager dan de 25,69 keer winst van IWDA. Die korting kan het toekomstige rendement helpen, maar zij weerspiegelt ook een andere landenmix, valuta en winstkwaliteit. Het fonds is accumulerend, fysiek en noteert op Xetra in euro onder ticker VWCE, met ISIN IE00BK5BQT80 en 0,14% lopende kosten.

Een wereld-ETF klinkt als een neutrale keuze. Toch koopt VWCE niet simpelweg een gelijk stukje van ieder land. De grootste en best verhandelbare ondernemingen krijgen het meeste gewicht. De Verenigde Staten vormden eind september 62,2% van het fonds, gevolgd door Japan met 6,1% en Taiwan met 3,5%. Opkomende markten zijn aanwezig, maar samen blijven zij veel kleiner dan de Amerikaanse positie. Dat maakt de vergelijking met IWDA interessant: beide fondsen voelen breed, maar hun waardering verschilt fors.

Volgens de actuele productpagina van Vanguard noteerde de onderliggende portefeuille op 20,7 keer winst en 3,6 keer boekwaarde. Het rendement op eigen vermogen bedroeg 19,6%. Bij IWDA was de P/E op 15 oktober 25,69 en de boekwaardemultiple 4,13. Een lagere P/E betekent dat voor iedere euro onderliggende winst minder wordt betaald. Dat is aantrekkelijk, maar alleen wanneer die winst ook vergelijkbaar duurzaam is.

Daar zit de lastige afweging. Amerikaanse megacaps hebben hoge marges, sterke balansen en veel terugkerende omzet. Opkomende markten bevatten meer financiële instellingen, grondstoffenbedrijven en cyclische ondernemingen. Zij kunnen sneller groeien, maar hun winst beweegt vaak sterker met grondstoffenprijzen, kredietcycli en lokale valuta. Een korting is daarom niet automatisch een koopje. Zij kan ook een redelijke vergoeding zijn voor onzekerheid.

Een eenvoudig rekenvoorbeeld maakt dat zichtbaar. Stel dat Noord-Amerika 24 keer winst kost, de overige ontwikkelde markten 17 keer en opkomende markten 14 keer. De gewogen P/E komt dan rond de actuele 20,7 uit. Als de goedkope regio's harder groeien, werkt de mix in het voordeel van VWCE. Blijft de winstgroei juist achter of verzwakt een lokale munt, dan kan de lagere startwaardering nodig zijn om het verschil alleen maar te compenseren.

Dat betekent ook dat de europrijs niet alleen door aandelenkoersen wordt bepaald. VWCE noteert in euro, maar de basisvaluta is de dollar en de onderliggende bedrijven verdienen in tientallen munten. De handelsvaluta verandert dat economische valutarisico niet. Dit onderscheid werd al uitgelegd in het eerdere artikel over VWRL en VWCE. De accumulerende shareclass voegt daar nog één praktisch verschil aan toe: ontvangen dividenden worden binnen het fonds herbelegd in plaats van uitgekeerd.

Accumulerend betekent niet dat dividendbelasting verdwijnt. Het fonds kan bij de bron belasting betalen voordat het dividend in de intrinsieke waarde belandt. Ook zijn persoonlijke belastingregels afhankelijk van het woonland. Automatisch herbeleggen voorkomt vooral dat cash op de rekening blijft liggen of opnieuw tegen transactiekosten moet worden belegd. Dat mechanisme staat uitgebreider in Rabi's uitleg over accumulerende en distribuerende ETF's.

De kosten van 0,14% zijn overzichtelijk en zeker. Een waarderingsbeweging van vijf procent is veel groter. Als de portefeuillewinst zeven procent groeit, maar de P/E vijf procent daalt, blijft vóór valuta en belasting nog maar een klein positief resultaat over. Omgekeerd kan een stijgende waardering een middelmatig winstjaar tijdelijk verbergen. Dat is waarom lage fondskosten belangrijk zijn, maar de betaalde prijs meestal belangrijker blijft.

De top tien vormde eind september ongeveer 25,8% van VWCE. Nvidia alleen woog 5,0%, gevolgd door Apple, Microsoft en Alphabet. Het fonds spreidt dus over duizenden ondernemingen, terwijl een beperkte groep nog steeds een groot deel van het rendement stuurt. Het verschil met IWDA zit niet in het verdwijnen van megacaps, maar in het extra gewicht van landen en bedrijven buiten de ontwikkelde wereld.

Bij €170,46 en 20,7 keer winst vertegenwoordigt iedere participatie grofweg €8,24 aan onderliggende jaarwinst. Dat is geen uitgekeerde fondsverdienste, maar een doorkijkgetal. Om bij een daling naar 19,7 keer winst in 2029 toch een redelijke koersstijging te behalen, moet die winst meerdere jaren groeien. Met zeven procent groei per jaar komt de modelkoers rond het middenpad uit. Bij drie procent groei en een lagere waardering kan de koers achterblijven, ondanks alle herbelegde dividenden.

De gunstige tegenwerping verdient serieus gewicht. VWCE koopt tegen een lagere P/E meer winst dan IWDA en voegt groeimarkten toe die op lange termijn een groter deel van de wereldeconomie kunnen vormen. De index past gewichten automatisch aan als landen en ondernemingen groeien. Een belegger hoeft de uiteindelijke winnaar dus niet vooraf te kiezen. Dat is een echte kracht van het product.

Het zwakke scenario is ook geloofwaardig. Een lagere waardering beschermt niet wanneer winstkwaliteit tegenvalt, valuta verzwakken of politieke risico's leiden tot blijvend lagere multiples. De brede naam kan bovendien verhullen dat smallcaps ontbreken en dat de Verenigde Staten nog altijd dominant zijn. Spreiding vermindert bedrijfsspecifiek risico, maar verwijdert geen marktrisico.

Mijn conclusie is dat VWCE op de huidige cijfers aantrekkelijker geprijsd is dan IWDA, zonder dat daarmee vaststaat dat het betere rendement volgt. De korting moet worden verdiend door voldoende winstgroei buiten de duurste Amerikaanse bedrijven. Ik zou vooral opnieuw kijken wanneer de waarderingskloof verder oploopt zonder verslechtering van winstgroei, of wanneer opkomende markten structureel meer van de fondswinst gaan bijdragen. Zolang dat bewijs gemengd blijft, is VWCE een efficiënt wereldfonds met een nuttige korting, maar geen gratis arbitrage.