Rijke Nederlanders gebruiken spaargeld anders: buffer of koopkans?

Arne Verheedt
9 jun
4 minuten om te lezen

In het kort:

Rijke Nederlanders behandelen spaargeld vaker als buffer en kansengeld, niet als eindstation voor vermogen.
Terwijl huishoudens ruim €518 miljard spaargeld bij Nederlandse banken hebben staan, groeit ook het directe effectenbezit.
Het verschil zit minder in één gouden truc en meer in spreiding, discipline en de vraag welk geld lang genoeg kan renderen.
Via DEGIRO kunnen beleggers wereldwijd beleggen in duizenden aandelen en ETF’s, met toegang tot 50 internationale beurzen tegen lage tarieven.

Ik vind spaargeld een van de meest onderschatte onderwerpen in Nederland. Niet omdat sparen ingewikkeld is, maar juist omdat het zo veilig voelt dat veel mensen er niet meer kritisch naar kijken. Geld op de bank geeft rust. Maar bij vermogende Nederlanders zie je vaak iets anders: spaargeld is niet de hele strategie, maar slechts één laag in een bredere vermogensopbouw.

Dat verschil wordt belangrijker nu de spaarrente weer meetelt, maar inflatie, belasting en beursrendement ook weer volop in beeld zijn. Nederlandse huishoudens hebben volgens recente cijfers meer dan €518 miljard op spaarrekeningen bij Nederlandse banken staan. Daarnaast staat er nog meer dan €108 miljard op betaalrekeningen. Tegelijk is het directe effectenbezit van huishoudens door de grens van €200 miljard gegaan. De vraag is dus niet of Nederlanders geld hebben. De vraag is vooral wat ze ermee doen.

Ontwikkeling effectenbezit huishoudens:

Spaargeld is bij rijke Nederlanders vaker een instrument

Het eerste verschil is simpel: vermogende Nederlanders zien spaargeld vaker als gereedschap. Het is geld voor onverwachte uitgaven, kansen, belastingen, een verbouwing, een aankoopmoment of tijdelijk wachten op betere voorwaarden. Het is minder vaak het eindstation van hun vermogen.

Dat klinkt subtiel, maar het effect is groot. Wie al zijn vermogen op een spaarrekening laat staan, kiest vooral voor zekerheid op korte termijn. Wie alleen een verstandige buffer spaart en de rest doelgericht verdeelt, maakt onderscheid tussen geld dat beschikbaar moet blijven en geld dat jarenlang kan werken. Juist dat onderscheid ontbreekt vaak bij huishoudens die wel voldoende liquide middelen hebben, maar niet beleggen.

Het echte verschil zit in spreiding

Wie naar vermogensopbouw kijkt, ziet dat rijkere huishoudens hun geld meestal niet in één mandje leggen. Een groot deel zit vaak in de eigen woning, soms in ondernemingsvermogen, soms in vastgoed en vaker in effecten zoals aandelen, fondsen of ETF’s. Spaargeld blijft belangrijk, maar het krijgt gezelschap van bezittingen die op lange termijn kunnen groeien.

Dat is geen garantie op succes. Beleggingen kunnen dalen, vastgoed kan tegenvallen en een onderneming kan risico’s stapelen. Maar het idee erachter is helder: koopkrachtbehoud komt zelden uit stilstand. Spaargeld beschermt tegen pech. Belegd vermogen moet zorgen voor groei. Vermogende huishoudens combineren die twee vaker, terwijl veel minder ervaren spaarders blijven hangen in één veilige maar beperkte oplossing.

Waarom stilstaand spaargeld duur kan worden

Het pijnlijke aan spaargeld is dat het verlies vaak onzichtbaar is. Een saldo van €10.000 blijft op het scherm gewoon €10.000, misschien iets meer door rente. Maar als prijzen stijgen, belastingen drukken en andere bezittingen harder groeien, wordt de afstand tot mensen die hun geld laten renderen groter.

Het gevolg van inflatie bij een saldo van €10.000:

Daar zit voor beleggers de echte les. Rijke Nederlanders doen niet per definitie iets magisch met hun spaargeld. Ze stellen vaak een betere vraag: welk deel van dit geld heb ik echt nodig op korte termijn en welk deel kan ik missen voor de lange termijn? Zodra die tweede pot ontstaat, verandert sparen van gewoonte in strategie.

Wie na het aanhouden van een gezonde buffer bewust een beleggingslaag wil opbouwen, komt al snel uit bij spreiding, kosten en toegang tot verschillende markten. Via DEGIRO kunnen beleggers wereldwijd beleggen in duizenden aandelen en ETF’s, met toegang tot 50 internationale beurzen tegen lage tarieven. Een rekening openen duurt slechts enkele minuten, waarna je direct toegang hebt tot beleggingsmogelijkheden over de hele wereld.

De valkuil: rijken nadoen zonder hun marge

Toch moeten beleggers hier niet de verkeerde conclusie uit trekken. Het punt is niet dat iedereen zo snel mogelijk zijn spaargeld naar de beurs moet brengen. Het punt is dat geld een taak moet krijgen. Een noodbuffer hoort saai te zijn. Geld voor een huis, studie of grote uitgave moet niet afhankelijk zijn van de beursstand van volgende maand.

Het verschil begint pas bij geld dat echt over is. Daar kunnen aandelen, ETF’s, obligaties, deposito’s of vastgoedfondsen een rol spelen, afhankelijk van risico, horizon en kennis. Vermogende Nederlanders hebben vaak meer ruimte om fouten uit te zitten. Dat maakt hun aanpak interessant, maar niet automatisch kopieerbaar.

De kracht van rente op rente: €10.000 groeit bij 8,5% rendement in 30 jaar:

Wat particuliere beleggers hiervan kunnen leren

Voor mij zit de nuttigste les niet in jaloers kijken naar grote vermogens, maar in het kopiëren van de denkwijze erachter. Begin met een buffer die rust geeft. Bepaal daarna welk geld vijf, tien of vijftien jaar kan blijven staan. Kijk vervolgens niet alleen naar rente, maar ook naar spreiding, kosten, belasting en het risico dat voorzichtigheid ongemerkt duurder wordt dan volatiliteit.

Dat risico wordt vaak onderschat. Nederlanders kunnen goed sparen, maar bouwen niet altijd even goed vermogen op. De rijke spaarder vraagt zich niet alleen af hoeveel rente hij krijgt. Hij vraagt zich vooral af welk deel van zijn geld geen duidelijke taak heeft. Dat is een ongemakkelijke vraag, misschien ongemakkelijker dan een beursdaling. Maar op lange termijn is juist die vraag vaak bepalend voor het verschil tussen geld bewaren en vermogen opbouwen.