Dit aandeel stort volledig in (-60%) terwijl er miljarden dollars in het orderboek zitten
In het kort
Oracle verandert in hoog tempo van softwarehuis in exploitant van zware AI-infrastructuur.
De orderportefeuille van $638 miljard botst op enorme bouwkosten en een steeds vollere balans.
De waarde van die contracten hangt af van bezettingsgraad, looptijd en de financiële kracht van een paar grote klanten.
Oracle levert databases en bedrijfssoftware waarmee ondernemingen hun administratie en dagelijkse processen draaiend houden. Daarbovenop bouwt het bedrijf Oracle Cloud Infrastructure, kortweg OCI, waar klanten rekenkracht huren voor gewone cloudtaken en AI-modellen. De database kan ook binnen de datacenters van Microsoft, Amazon en Google draaien, waardoor Oracle geld kan verdienen aan klanten die hun bestaande cloudleverancier trouw blijven.
Koers Oracle
Die positie heeft iets taaierigs. Een groot bedrijf vervangt zijn centrale database ongeveer even graag als het tijdens een verhuizing alle elektriciteitskabels uit de muur trekt. Oracle verkoopt ondersteuning bij vrijwel iedere softwarelicentie en veel klanten verlengen zulke contracten, omdat updates en technische hulp aan de software vastzitten. Dat oude fundament financiert een sprong naar een bedrijf met betonplaten, stroomaansluitingen en hallen vol chips.
OCI groeide in het jongste kwartaal met 93 procent. De resterende contractwaarde liep op van $138 miljard naar $638 miljard, grotendeels door enkele grote cloudcontracten. Oracle verwacht slechts een deel daarvan snel als omzet te boeken, want klanten nemen de afgesproken capaciteit verspreid over jaren af. Een order van tien jaar klinkt op papier als een kluis vol geld. In werkelijkheid staat er eerst een bouwplaats met modder bij de ingang en een rekening voor transformatoren.
Omzetverwachtingen
In boekjaar 2026 besteedde Oracle $55,7 miljard aan kapitaalinvesteringen, tegenover $21,2 miljard een jaar eerder. De operationele kasstroom steeg naar $32 miljard, terwijl de uitgaven aan datacenters daar ver overheen gingen. De nettoschuld kwam uit op ongeveer $97,6 miljard en de kredietwaardigheid zakte naar BBB-, één trede boven rommelstatus. Het bedrijf heeft dus vraag genoeg. De pijn zit in de jaren tussen het neerzetten van de apparatuur en het terugverdienen ervan.
Vrije kasstroom
Oracle probeert die kloof te verkleinen met contracten waarbij klanten vooraf betalen of zelf de GPU’s financieren. Van de $85 miljard aan nieuwe contractwaarde in het vierde kwartaal viel $67 miljard onder zo’n constructie. In totaal bevatte $75 miljard van de orderportefeuille voorafbetaalde capaciteit of hardware die door klanten werd aangeleverd. Oracle ontwerpt en beheert het datacenter dan nog steeds, terwijl een deel van de eerste rekening bij de huurder ligt.
Dat helpt, alleen de rest van de bouwmachine blijft gulzig. Oracle rekent voor boekjaar 2027 op $70 miljard aan netto-investeringen en voorziet ongeveer $40 miljard aan externe financiering. Hogere rentelasten kruipen vervolgens door de resultaten heen als water onder een slecht gelegde vloer. Zodra nieuwe hallen opengaan, beginnen ook de afschrijvingen. Die kosten drukken jarenlang op de winst, zelfs wanneer een rek vol chips op dinsdagmiddag halfleeg staat.
Rentelast
De bezetting oogt voorlopig sterk. Oracle meldde een gebruiksgraad van 97,5 procent voor zijn AI-infrastructuur en 98 procent voor gecontracteerde datacentercapaciteit. Zulke percentages maken het huidige bouwtempo begrijpelijk. Ze zeggen weinig over de bezetting in 2032, wanneer snellere chips dezelfde taak met een fractie van de stroom kunnen uitvoeren.
Daar zit een vreemde kronkel in het AI-verhaal. De vraag naar rekenwerk kan fors blijven groeien terwijl de prijs per berekening instort. De kosten van outputtokens daalden van ongeveer $60 per miljoen in maart 2023 naar $3,30 in april 2026. Voor klanten is dat prachtig. Voor een verhuurder van rekenkracht wordt de rekensom venijniger, omdat oude apparatuur moet concurreren met nieuwe machines die hetzelfde werk goedkoper uitvoeren.
De looptijden maken dat probleem tastbaar. Oracle had eind mei 2026 ongeveer $260 miljard aan toekomstige datacenterleaseverplichtingen die nog buiten de balans stonden. Deze contracten starten grotendeels tussen 2027 en 2029 en lopen vijftien tot negentien jaar. Een belangrijk deel van de afnamecontracten lijkt korter te lopen. Oracle kan daardoor na vijf jaar met een gebouw blijven zitten waarvoor nog ruim een decennium huur verschuldigd is.
De concentratie rond OpenAI vergroot die spanning. Ongeveer de helft van de orderportefeuille wordt aan deze klant gekoppeld. OpenAI moet in dat scenario jarenlang genoeg geld aantrekken en omzet genereren om enorme hoeveelheden capaciteit af te nemen. Oracle bouwt ondertussen door, met kabelgoten die al vastgeschroefd zijn voordat de economische levensduur van de huidige chipgeneratie echt duidelijk is.
Het oude softwarebedrijf blijft ondertussen groeien. De cloudapplicaties boekten in het vierde kwartaal 10 procent omzetgroei en Fusion kwam uit op $4,1 miljard. De nettowinst steeg in boekjaar 2026 naar $17,1 miljard en de operationele kasstroom bereikte $32 miljard. Dat geeft Oracle een stevige motor onder de motorkap. De nieuwe carrosserie weegt alleen een krankzinnige hoeveelheid staal.
De beurswaarde draait daardoor rond een boekhoudkundige vraag die vroeger nauwelijks bij Oracle paste. Hoeveel winst levert iedere dollar aan datacenters uiteindelijk op? Omzetgroei vertelt maar een stuk van dat verhaal. Bezettingsgraad en financieringskosten bepalen hoeveel ervan overblijft, waarna de levensduur van de chips de laatste rekening op tafel legt. Oracle heeft de contracten binnen. Nu moet het bedrijf bewijzen dat een orderportefeuille ook echt geld is, en geen glimmende stapel papier naast een bouwput.
Opmerkingen