Dit Nederlandse aandeel handelt onder zijn boekwaarde, keert sterk dividend uit en koopt eigen aandelen in
- Daan Heijneman
- 4 minuten geleden
- 13 minuten om te lezen
In het kort:
Sterk maar cyclisch bedrijf: ArcelorMittal is financieel gezonder dan in vorige cycli, met lagere schulden en meer discipline, maar blijft sterk afhankelijk van staalprijzen en de wereldeconomie.
Lage waardering weerspiegelt risico: Het aandeel noteert tegen lagere multiples dan veel AEX-bedrijven, wat samenhangt met de volatiliteit van winst en kasstromen in de staalsector.
Transitie én onzekerheid: Investeringen in groen staal en hoogwaardige producten bieden kansen, maar overcapaciteit, China en economische vertraging blijven structurele risico’s.
In de afgelopen weken hebben we in deze AEX-serie vooral bedrijven besproken die hun winst kunnen laten groeien zonder dat de economie perfect hoeft mee te werken. ASM profiteert van de structurele groei in chips en AI. AkzoNobel verkoopt verf en coatings met sterke merken, maar blijft toch deels afhankelijk van de bouw en industrie. In beide gevallen ging het steeds om dezelfde kernvraag: waar zit de echte kracht van het bedrijf, en hoeveel zekerheid krijg je als belegger voor de prijs die je betaalt?
ArcelorMittal voelt meteen anders. Dit is geen merkbedrijf zoals AkzoNobel, en geen technologiebedrijf zoals ASM. ArcelorMittal is een staalbedrijf. Het maakt een product dat overal in zit, maar dat bijna niemand “liefheeft”. Staal is noodzakelijk, maar het is ook hard, zwaar, energievretend en sterk cyclisch. In goede jaren lijkt het bedrijf spotgoedkoop. In slechte jaren voelt het alsof je in een vallend mes zit.
Juist daarom is ArcelorMittal interessant om in deze serie mee te nemen. De AEX zit vol met bedrijven die hoog worden gewaardeerd omdat ze voorspelbaar zijn. Een staalbedrijf is het tegenovergestelde. De winst hangt af van staalprijzen, vraag uit de industrie, voorraadcycli, energieprijzen, importtarieven en vooral van China. Dat maakt het voor veel beleggers een “nee” op voorhand. En toch kan dat precies de reden zijn dat het aandeel soms extreem goedkoop oogt.
Op papier is de onderwaardering makkelijk te zien. ArcelorMittal noteert vaak ruim onder zijn boekwaarde. In de cijfers die rondgaan zie je bijvoorbeeld een koers rond 50 dollar tegenover een boekwaarde per aandeel rond 72 dollar. Dat soort verschillen zie je bijna nooit bij bedrijven die als “kwalitatief” worden gezien. De markt zegt daarmee eigenlijk: we vertrouwen die boekwaarde niet, of we verwachten dat de volgende cyclus het rendement weer wegvreet.
De beurskoers van ArcelorMittal:
Tegelijk is ArcelorMittal niet meer het bedrijf van vroeger. Het is groter, verticaler geïntegreerd en financieel disciplineuzer geworden. Het bezit mijnbouwactiviteiten, heeft fabrieken in meerdere regio’s en schuift steeds meer op richting hoogwaardiger staal voor auto’s, infrastructuur en elektrificatie. Ook gebruikt het bedrijf in goede jaren veel vrije kasstroom voor aandeleninkoop. Dat kan de winst per aandeel structureel ondersteunen, zelfs als de totale markt niet hard groeit.
In deze deepdive kijken we daarom niet alleen naar het simpele “staal is cyclisch”. We willen begrijpen wat ArcelorMittal precies is geworden. Hoe verdient het geld, waar zitten de echte risico’s, en wanneer is een staalbedrijf geen value trap maar juist een kans?
Wat ArcelorMittal doet en hoe het geld verdient
ArcelorMittal is in de kern een staalproducent. Dat klinkt eenvoudig, maar achter dat simpele woord schuilt een wereldwijde industriële keten. Het bedrijf produceert ruw staal, verwerkt dat tot verschillende staalproducten en wint daarnaast een deel van zijn eigen grondstoffen. Het is dus geen losse fabriek die staal inkoopt en doorverkoopt, maar een geïntegreerde speler van mijnbouw tot eindproduct.
De basis van het verdienmodel is overzichtelijk. ArcelorMittal produceert staal en verkoopt dat aan industriële klanten. De winst ontstaat uit het verschil tussen de verkoopprijs per ton staal en de totale kosten per ton, inclusief grondstoffen, energie, arbeid en transport. Dat verschil wordt vaak uitgedrukt in EBITDA per ton. In goede jaren kan dat bedrag hoog oplopen. In zwakke jaren kan het snel krimpen.
Dit is terug te zien in de schommelde brutowinstmarges:
Wat ArcelorMittal onderscheidt van kleinere spelers is de verticale integratie. Ongeveer de helft van het benodigde ijzererts komt uit eigen mijnen in landen als Canada, Brazilië, Liberia en India. Dat heeft twee belangrijke voordelen. Ten eerste vermindert het de afhankelijkheid van externe leveranciers. Ten tweede profiteert het bedrijf van hogere grondstofprijzen via zijn mijnbouwactiviteiten. Als ijzererts duurder wordt, stijgt niet alleen de kostprijs van staal, maar ook de winst in de mijnbouwtak.
De mijnen van het bedrijf:
De productie begint bij ijzererts en kolen. In hoogovens worden deze omgezet in ruwijzer en daarna in staal. Vervolgens wordt het staal gewalst en bewerkt tot platte producten zoals staalplaten en coils, of lange producten zoals staven en balken. Platte producten gaan vooral naar de auto-industrie, huishoudelijke apparaten en machines. Lange producten worden veel gebruikt in de bouw en infrastructuur.
Europa is traditioneel de grootste markt van ArcelorMittal en is goed voor ongeveer de een kwart van de omzet. Noord-Amerika vormt de tweede belangrijke pijler. Daarnaast is het bedrijf actief in opkomende markten zoals Brazilië en India. Die geografische spreiding is belangrijk, omdat staal gevoelig is voor handelsmaatregelen. Importtarieven en antidumpingheffingen kunnen prijzen sterk beïnvloeden. Door lokaal te produceren in meerdere regio’s kan ArcelorMittal beter inspelen op regionale vraag en regelgeving.
De EBITDA spreiding van ArcelorMittal:
Een voorbeeld hiervan is de fabriek in Calvert, Alabama. Door lokaal in de Verenigde Staten te produceren, kan het bedrijf profiteren van Amerikaanse importtarieven. Tegelijk voldoet het staal aan lokale eisen voor infrastructuurprojecten. Dat versterkt de concurrentiepositie in een belangrijke markt.
Historisch werd ArcelorMittal vooral gezien als een bulkproducent die draaide op volume. Hoe meer ton staal, hoe beter. Maar lage marges en grote prijsschommelingen maakten dat model kwetsbaar. Daarom verschuift de focus de laatste jaren naar waardetoegevoegde producten. Denk aan hoogwaardig staal voor auto’s, elektrisch staal voor elektromotoren en gespecialiseerde staalsoorten voor energieprojecten. Deze producten hebben doorgaans hogere marges en minder directe prijsconcurrentie.
Elektrisch staal is bijvoorbeeld essentieel voor transformatoren en elektrische voertuigen. Door de energietransitie groeit de vraag naar dit type staal. Dit biedt structurele groeikansen die minder afhankelijk zijn van de traditionele bouwcyclus.
Toch blijft staal grotendeels een commodity. De winstgevendheid hangt sterk af van wereldwijde staalprijzen. Die worden beïnvloed door economische groei, Chinese productie, energieprijzen en voorraden. Wanneer staalprijzen stijgen en kosten stabiel blijven, neemt de marge snel toe. Maar als prijzen dalen terwijl kosten hoog blijven, kan de winst net zo snel verdampen.
De schommelingen in staalprijzen:
In het tweede kwartaal van 2025 behaalde ArcelorMittal een EBITDA van ongeveer 1,86 miljard dollar, met een marge van rond de 125 tot 135 dollar per ton. Dat is sterk in historisch perspectief. Het wijst op een periode van relatief gunstige marktomstandigheden en goede kostenbeheersing.
In goede jaren genereert het bedrijf aanzienlijke vrije kasstroom. Die wordt gebruikt voor investeringen, schuldreductie en aandeelhoudersbeloningen. Sinds 2020 heeft ArcelorMittal een groot deel van de uitstaande aandelen ingekocht. Daardoor stijgt de winst per aandeel, zelfs als de totale winst gelijk blijft.
Tegelijk investeert het bedrijf miljarden per jaar in kapitaaluitgaven. Een deel daarvan is noodzakelijk onderhoud. Een ander deel is gericht op strategische groei en verduurzaming, zoals uitbreiding van mijnbouwcapaciteit en investeringen in elektrische ovens.
Het verdienmodel van ArcelorMittal is dus eenvoudig in basis, maar sterk afhankelijk van externe factoren. Schaal, integratie en kapitaaldiscipline zijn cruciaal. In goede jaren kan het bedrijf extreem winstgevend zijn. In slechte jaren wordt duidelijk hoe cyclisch en gevoelig de sector werkelijk is.
De markt van ArcelorMittal
De staalmarkt is een van de meest cyclische markten ter wereld. Dat betekent dat vraag, prijzen en marges sterk meebewegen met de economische groei. Wanneer de wereldeconomie groeit, stijgt de vraag naar staal. Er worden meer huizen gebouwd, meer auto’s geproduceerd en meer infrastructuurprojecten gestart. In tijden van recessie gebeurt het tegenovergestelde. Projecten worden uitgesteld en staalprijzen dalen vaak snel.
China speelt hierin een centrale rol. Het land produceert meer dan de helft van al het staal wereldwijd. Dat maakt China de prijszetter van de wereldmarkt. Wanneer Chinese fabrieken veel produceren, ontstaat er overaanbod. Dat drukt de wereldwijde staalprijzen. Wanneer China productie beperkt, bijvoorbeeld om milieudoelen te halen of om de binnenlandse markt te stabiliseren, kunnen prijzen juist snel stijgen.
De productie van Staal per land:
Voor ArcelorMittal betekent dit dat het bedrijf altijd indirect afhankelijk blijft van Chinese productie. Ook al verkoopt het bedrijf relatief weinig staal in China zelf, de wereldprijs wordt er wel sterk door beïnvloed.
Daarnaast zijn staalprijzen gevoelig voor grondstofprijzen. IJzererts en cokeskolen vormen een groot deel van de kostprijs. Wanneer deze prijzen stijgen, stijgt ook de kostendruk voor staalproducenten. Dankzij zijn eigen mijnbouwactiviteiten is ArcelorMittal deels beschermd tegen dit risico. Maar volledige onafhankelijkheid bestaat niet.
De vraag naar staal komt vooral uit vier sectoren: bouw, automotive, machines en infrastructuur. De bouwsector is goed voor een groot deel van het wereldwijde staalverbruik. Dit maakt de staalmarkt sterk afhankelijk van vastgoedcycli en overheidsinvesteringen. Wanneer rentes stijgen en vastgoed afkoelt, daalt vaak ook de staalvraag.
De auto-industrie is een tweede belangrijke afnemer. Moderne voertuigen bevatten steeds meer gespecialiseerde staalsoorten. Tegelijkertijd verschuift de sector richting elektrische voertuigen. Dat vraagt om andere staaltypes, zoals elektrisch staal voor motoren. Hier probeert ArcelorMittal zich sterker te positioneren.
De industrieën met de meeste staal consumptie:
Een belangrijk thema in de markt is de energietransitie. Windmolens, elektriciteitsnetwerken en laadstations vereisen grote hoeveelheden staal. Dit creëert structurele vraag. Tegelijk zorgt klimaatbeleid voor druk op traditionele hoogovens. Staalproductie is namelijk zeer energie-intensief en verantwoordelijk voor aanzienlijke CO₂-uitstoot.
De transitie naar zogenoemd groen staal is daarom een belangrijk onderwerp. Groen staal wordt geproduceerd met elektrische ovens of met waterstof in plaats van cokeskolen. Dit verlaagt de uitstoot aanzienlijk. ArcelorMittal investeert miljarden in deze omschakeling, onder meer in Europa.
Maar deze transitie is duur. Nieuwe installaties kosten veel kapitaal en drukken op de korte termijn de vrije kasstroom. De vraag is of klanten bereid zijn een premie te betalen voor groener staal. Sommige sectoren, zoals automotive en infrastructuur, tonen daar voorzichtig interesse in. Maar het blijft onzeker hoe snel de markt die meerprijs volledig accepteert.
Concurrentie in staal is intens. Wereldwijd zijn er grote spelers zoals Nucor in de Verenigde Staten, POSCO in Zuid-Korea en verschillende Chinese staatsbedrijven. In tegenstelling tot technologiebedrijven is er weinig productdifferentiatie in bulkstaal. Prijs speelt vaak de doorslaggevende rol.
Het marktaandeel van ArcelorMittal:
Wel ontstaat er meer onderscheid in gespecialiseerde staalsoorten. Hier kunnen bedrijven marges beschermen door technische kennis, langdurige klantrelaties en kwaliteitsstandaarden. ArcelorMittal probeert zich in dit segment te versterken om minder afhankelijk te worden van pure volumeproductie.
Handelspolitiek speelt ook een belangrijke rol. Importheffingen, antidumpingmaatregelen en regionale beschermingsmechanismen beïnvloeden prijzen sterk. In de Verenigde Staten heeft Section 232 bijvoorbeeld de binnenlandse staalprijzen ondersteund. Voor ArcelorMittal, met productie in de VS, kan dit positief uitpakken.
De moat van ArcelorMittal
Wanneer we kijken naar ArcelorMittal, moeten we eerlijk zijn. In tegenstelling tot bedrijven zoals ASM of ASML, opereert ArcelorMittal in een markt die in de kern een commoditymarkt is. Staal is in veel toepassingen grotendeels uitwisselbaar. Dat betekent dat prijs vaak belangrijker is dan merk of technologie. In zo’n markt is het moeilijk om een echte, duurzame economische gracht, een moat, te bouwen.
Toch betekent dit niet dat er helemaal geen concurrentievoordeel bestaat. Het voordeel zit alleen op een andere plek.
Het eerste voordeel is schaal. ArcelorMittal is een van de grootste staalproducenten ter wereld. Schaal geeft in deze sector directe kostenvoordelen. Grotere fabrieken produceren tegen lagere vaste kosten per ton. Inkoop van grondstoffen kan efficiënter worden georganiseerd. Logistiek kan beter worden geoptimaliseerd. In een markt waar marges soms slechts tientallen dollars per ton bedragen, maken kleine kostenverschillen een groot verschil.
Het tweede voordeel is verticale integratie. Ongeveer de helft van het ijzererts wordt intern gewonnen. Dat betekent dat ArcelorMittal minder afhankelijk is van externe mijnbouwbedrijven wanneer grondstofprijzen stijgen. In tijden van hoge ertsprijzen beschermt dit de marge. In tijden van lage prijzen blijft het bedrijf concurrerend. Dit is geen perfecte bescherming, maar het dempt wel de extremen van de cyclus.
Een derde element van de moat zit in geografische spreiding. ArcelorMittal produceert staal in Europa, Noord-Amerika, Zuid-Amerika en India. Dat geeft flexibiliteit. Wanneer een regio zwak presteert, kan een andere regio tijdelijk sterker zijn. Ook kan het bedrijf inspelen op handelsbarrières door lokaal te produceren in plaats van te exporteren.
In de Verenigde Staten profiteert het bijvoorbeeld van importheffingen die buitenlandse concurrentie beperken. In Europa kan het inspelen op klimaatbeleid en CBAM-maatregelen die goedkope import ontmoedigen. Deze regionale spreiding verlaagt het risico ten opzichte van kleinere spelers die afhankelijk zijn van één markt.
Daarnaast probeert ArcelorMittal zich te onderscheiden met gespecialiseerde staalsoorten. In automotive en elektrisch staal liggen marges hoger dan in standaard bouwstaal. Deze producten vereisen technische kennis, langdurige samenwerking met klanten en kwaliteitscertificering. Hier ontstaan hogere overstapkosten dan in pure bulkstaal.
De verschillende producten van het bedrijf:
Toch moeten we realistisch blijven. Zelfs in deze gespecialiseerde segmenten blijft staal uiteindelijk een industrieel product zonder sterke merkwaarde bij de eindconsument. Autofabrikanten kijken vooral naar prijs, kwaliteit en leveringszekerheid. De onderhandelingsmacht van grote klanten is aanzienlijk.
Een andere mogelijke moat zit in kapitaalintensiteit. Het bouwen van een moderne staalfabriek kost miljarden dollars. Dat vormt een hoge toetredingsdrempel. Nieuwe spelers kunnen niet zomaar even toetreden tot de markt. Zeker in ontwikkelde markten met strenge milieuregels is het vrijwel onmogelijk om volledig nieuwe capaciteit te bouwen zonder enorme investeringen.
Het lastige proces van staal maken:
Toch beschermt dit niet tegen bestaande concurrenten met vergelijkbare schaal. De markt is wereldwijd al geconsolideerd rond een beperkt aantal grote spelers. De toetredingsdrempel voorkomt nieuwkomers, maar niet prijsoorlogen tussen bestaande producenten.
De energietransitie kan op termijn wel een nieuw onderscheid creëren. Bedrijven die vroeg investeren in groen staal kunnen mogelijk een premium vragen bij klanten die duurzaamheid belangrijk vinden. Als regelgeving CO₂-uitstoot zwaarder belast, krijgen efficiëntere producenten een structureel voordeel.
Maar ook hier geldt dat de hele sector zich beweegt in dezelfde richting. De technologie voor elektrische ovens en waterstof is geen exclusieve innovatie van één speler. Het verschil zal vooral zitten in uitvoering en kapitaaldiscipline.
De financiën van ArcelorMittal
De cijfers van ArcelorMittal laten duidelijk zien in wat voor sector het bedrijf opereert. Dit is geen stabiele groeier met elk jaar een kleine stijging. Dit is een onderneming waarvan omzet, winst en kasstroom sterk meebewegen met de staalcyclus.
De omzet schommelt fors door de jaren heen. In sterke jaren, wanneer staalprijzen hoog zijn en volumes goed, loopt de omzet snel op. In zwakke jaren daalt deze net zo hard. Dat komt niet alleen door lagere volumes, maar vooral door lagere prijzen per ton. Staalprijzen bepalen direct de toplijn.
De omzetgroei, EPS en marges:
Wat interessanter is, zijn de marges. In piekjaren kan de EBITDA-marge stevig oplopen. In zwakke jaren zakt die terug naar lage enkelcijferige niveaus. Dat laat zien hoe operationele hefboom werkt. De vaste kosten van staalproductie zijn hoog. Zodra prijzen stijgen, stroomt een groot deel van de extra omzet direct door naar de winst. Maar bij dalende prijzen werkt dit mechanisme omgekeerd.
De winst per aandeel laat hetzelfde patroon zien. In sterke cyclische fases kan de EPS snel oplopen tot meerdere euros per aandeel. In zwakke fases daalt de winst fors en kan die zelfs richting nul bewegen. Dit maakt het aandeel gevoelig voor sentiment.
Wat positief is, is dat ArcelorMittal de balans de afgelopen jaren duidelijk heeft versterkt. De nettoschuld ligt rond 8 miljard dollar. Dat lijkt hoog, maar afgezet tegen de EBITDA in een gemiddeld jaar is de Net Debt/EBITDA-ratio relatief conservatief. Het bedrijf heeft geleerd van eerdere cycli waarin schulden een probleem werden.
Daarnaast beschikt het over een solide kaspositie en ruime kredietfaciliteiten. De liquiditeit is comfortabel. Dat is cruciaal in een cyclische sector. Een sterke balans zorgt ervoor dat het bedrijf een recessie kan overleven zonder gedwongen emissies of noodverkoop van activa.
De vrije kasstroom laat ook de cycliciteit zien. In sterke jaren genereert ArcelorMittal miljarden aan vrije kasstroom. In zwakkere periodes kan deze tijdelijk negatief worden, vaak door werkkapitaalopbouw of hoge investeringen. Over een volledige cyclus bekeken is het bedrijf echter duidelijk kasstroompositief.
De cyclische vrije kasstroom:
Capex ligt doorgaans tussen de 4 en 5 miljard dollar per jaar. Dat is fors. Staalproductie is kapitaalintensief. Fabrieken moeten worden onderhouden, gemoderniseerd en aangepast aan nieuwe milieueisen. Daarnaast investeert het bedrijf in groeiprojecten en verduurzaming.
Het rendement op geïnvesteerd kapitaal, de ROIC, beweegt sterk mee met de cyclus. In piekjaren kan de ROIC dubbelcijferig zijn. In zwakke jaren daalt deze fors. Dat onderstreept opnieuw dat dit geen structureel hoogrenderend bedrijf is zoals sommige technologiebedrijven in de AEX.
Toch is er een duidelijke verbetering zichtbaar ten opzichte van tien of vijftien jaar geleden. Het management is kapitaaldiscipliner geworden. Er worden minder overnames gedaan puur voor volume. De focus ligt meer op aandeelhoudersrendement en schuldbeheersing.
Dat zien we ook terug in het inkoopprogramma van eigen aandelen. Sinds 2020 is een aanzienlijk deel van de uitstaande aandelen ingekocht. Hierdoor stijgt de boekwaarde per aandeel en wordt de winst per aandeel versterkt wanneer de cyclus aantrekt.
De daling in uitstaande aandelen:
Dividend speelt een secundaire rol. Het dividendrendement is relatief laag, rond de 1 tot 2 procent. Het echte rendement voor aandeelhouders komt vooral uit aandeleninkoop en koersherstel tijdens sterke fases.
Samenvattend laten de cijfers precies zien wat ArcelorMittal is: een financieel sterker geworden, maar nog steeds cyclische staalproducent. De balans is robuuster dan in het verleden. De kasstroom kan in goede jaren indrukwekkend zijn. Maar de winstgevendheid blijft sterk afhankelijk van staalprijzen en wereldwijde economische groei.
Waardering van ArcelorMittal
De waardering van ArcelorMittal oogt op het eerste gezicht laag. Dat is ook precies wat veel beleggers aantrekt bij dit soort bedrijven. De koers ligt duidelijk onder de boekwaarde per aandeel en de koers-winstverhouding is bescheiden in vergelijking met veel andere AEX-bedrijven.
Maar bij een staalbedrijf moet je altijd één stap extra zetten. De vraag is niet alleen: “Is het goedkoop?” De echte vraag is: “Waar in de cyclus zitten we?”
ArcelorMittal noteert rond een koers-winstverhouding van ongeveer 8-14, afhankelijk van welk winstjaar je gebruikt. Dat ligt fors onder het gemiddelde van de AEX, waar multiples van 18 tot 25 geen uitzondering zijn. Ook de verhouding tussen ondernemingswaarde en EBITDA ligt lager dan bij veel industriële sectorgenoten.
De PE van ArcelorMittal:
Daarnaast noteert het aandeel onder boekwaarde. Dat betekent dat de markt het bedrijf waardeert op minder dan de netto activa op de balans. In stabiele sectoren is dat zeldzaam. In cyclische sectoren komt het vaker voor, omdat beleggers rekening houden met toekomstige winstdalingen.
De P/B van ArcellorMittal:
De lage multiple weerspiegelt dus geen fout van de markt, maar een risicopremie. Staalprijzen kunnen in korte tijd sterk dalen. Marges kunnen halveren. Winst kan in een zwakke periode fors terugvallen. De markt weet dat en prijst dat risico in.
Wanneer we kijken naar de vrije kasstroom, zien we hetzelfde patroon. In sterke jaren genereert ArcelorMittal miljarden aan vrije kasstroom. In zwakkere jaren kan die kasstroom sterk teruglopen of zelfs negatief worden door werkkapitaalbewegingen en lagere marges. Dat maakt een waardering op basis van één goed jaar misleidend.
Vergeleken met sectorgenoten als Nucor en POSCO noteert ArcelorMittal tegen een lichte korting. Amerikaanse spelers krijgen vaak een hogere multiple, onder meer door hun sterkere binnenlandse bescherming en stabielere margestructuur. Aziatische spelers noteren soms nog lager, afhankelijk van hun blootstelling aan China.
Ten opzichte van de AEX als geheel is ArcelorMittal duidelijk goedkoper. Maar de AEX bevat relatief veel bedrijven met structurele groei, hogere marges en voorspelbaardere kasstromen. Het verschil in waardering weerspiegelt dus ook een verschil in risicoprofiel.
De kern van de waarderingsvraag is daarom eenvoudig: hoeveel cycliciteit wil je accepteren voor een lagere multiple?
ArcelorMittal is geen defensief aandeel. Het is geen stabiele compounder zoals sommige andere AEX-bedrijven. Het is een kapitaalintensieve speler in een wereldwijde grondstoffensector die sterk afhankelijk is van macro-economische ontwikkelingen.
De huidige waardering laat zien dat beleggers voorzichtig blijven. De markt gaat er impliciet van uit dat de winst niet lineair doorstijgt, maar zal blijven meebewegen met de staalcyclus.
Deze analyse is bedoeld om de waarderingsstructuur van ArcelorMittal te duiden binnen de AEX-serie. Het is geen financieel advies en mag niet als zodanig worden opgevat.
Wat moeten beleggers doen?
ArcelorMittal is een typisch voorbeeld van een groot, cyclisch industrieel bedrijf dat fundamenteel sterker is geworden, maar nog altijd wordt gewaardeerd als een klassieke staalproducent. Het bedrijf heeft de afgelopen jaren zijn balans opgeschoond, schulden verlaagd en fors geïnvesteerd in modernisering en strategische projecten. Tegelijkertijd blijft het opereren in een sector waar prijzen, volumes en marges sterk meebewegen met de wereldeconomie.
De combinatie van verticale integratie, wereldwijde spreiding en een relatief conservatieve balansstructuur zorgt ervoor dat ArcelorMittal beter bestand is tegen schommelingen dan in eerdere cycli. De onderneming is minder kwetsbaar dan tien of vijftien jaar geleden. Dat zie je terug in de schuldpositie, de kasreserves en de discipline rond kapitaalallocatie.
Toch blijft staal een grondstoffenmarkt. Er is beperkte structurele prijszettingsmacht. Overcapaciteit in China kan wereldwijd druk zetten op prijzen. Vraaguitval in bouw of automotive kan snel doorwerken in volumes. Dat betekent dat winst en vrije kasstroom volatiel blijven, hoe efficiënt het bedrijf ook opereert.
De waardering weerspiegelt dat risico. In vergelijking met veel andere AEX-bedrijven noteert ArcelorMittal tegen een lagere multiple. Dat verschil is niet toevallig, maar hangt samen met de cycliciteit en de onzekerheid over toekomstige staalprijzen.
Of het aandeel aantrekkelijk is binnen een bredere portefeuille hangt dus sterk af van hoe men kijkt naar economische cycli, grondstoffenmarkten en risicobereidheid. Deze deepdive is bedoeld om de fundamenten, de marktdynamiek en de waardering helder uiteen te zetten binnen de AEX-serie. Het is nadrukkelijk geen financieel advies en mag niet als zodanig worden opgevat.
